Kapteinn Rútína

Ég hef alltaf haldið því fram að ég sé einhver minnst spennandi karakter alheimsins. Ég elska rútínu, að leggja mig (í að lágmarki tvo tíma) og mesta spenna sem ég upplifi er þegar ég fer í bíó.

Í vikunni sem leið átti þetta samtal sér stað eftir tveggja tíma lúr eftir vinnu:

Gabriela (kærastan): Dreymdi þig eitthvað?
Ég: Já, mig dreymdi ég væri að vinna og að þú sendir mér skilaboð um að þú værir fyrir utan á bílnum. Ég svaraði að ég væri á leiðinni, stimplaði mig út og fór út í bíl.
Gabriela: Þig dreymdi semsagt nákvæmlega það sem gerðist þegar ég sótti þig í vinnuna áðan?
Ég: Já.

Þegar ég fór svo að sofa síðar um kvöldið dreymdi mig að ég væri að velja nokkra dálka í Excel skjali til að afrita og setja í nýtt skjal.

Samtal í matvöruverslun

Fyrr í kvöld fór ég í matvöruverslun og lenti fyrir aftan stúlku sem leit svona út:

Þegar kom að henni á kassanum tók við henni þessi afgreiðslustelpa:

Hún virtist ósátt við eitthvað. Þá tóku við þeirra samskipti.

Afgreiðslustelpan: "Var það eitthvað fleira?"
Viðskiptavinur: "Nei."
A: "Kannastu við ennið á mér?"
V: "Ha? Kannast ég við ennið á þér?"
A: "Já, þú ættir að gera það. Þú lamdir mig í ennið á [framhaldsskóli] ballinu um helgina!"
V: "Ó, varst það þú?"
A: "Já!"
V: "Ah ok. Hvað heitirðu?"
A: "[Nafn]!"
V: "Já ok. Ég var svo full að ég man ekkert."
A: "Já, þú komst af klósetinu og barðir mig!"
V: "Einmitt það já. Heyrðu talaðu við mig á Facebook eða eitthvað."

Ég, hugsandi: "Heimurinn þarf að vita af þessu samtali!"

Og nú gerir hann það.

ATH. Þetta eru ekki ljósmyndir af viðkomandi aðilum heldur túlkun undirritaðs á þeim.

Úti er ævintýri

Í gærkvöldi fór ég út að labba í Laugardalnum, mér til heilsubótar en ekki til að versla fíkniefni. Að því loknu fór ég í verslunina Víðir og keypti mér nokkur kíló af ávöxtum. Mér fannst ég vera mjög heilbrigður og reyndi eftir bestu getu að brosa vinalega til annarra viðskiptavina og starfsmanna, en ekki óhugnarlega.

Það tókst ekki betur en svo að fólk leit undan og vildi helst ekkert með mig hafa. Ég skrifaði hjá mér að æfa brosið heima fyrir næstu verslunarferð.

Þegar ég kom heim sá ég að ég hafði fengið blóðnasir í göngutúrnum og blóðið storknað á efri vörinni, sem útskýrir viðmót allra sem mættu mér. Þá er ekkert annað að gera en að læra af þessari reynslu og hugsa sig tvisvar um áður en farið er út úr húsi hér eftir.

Mörk mín

Síðan hrun Íslands hófst fyrir nokkrum árum hefur ýmislegt verið látið ganga yfir landann. Ég hef þó náð að halda ró minni.

Ég hélt t.d. ró minni yfir hækkandi verðlagi, jafnvel þó ég hafi fengið kauplækkun. Ég var sallarólegur yfir því að geta verið rekinn hvenær sem er vegna erfiðs árferðis fyrirtækja eða einhvers. Ég er meira að segja frekar rólegur yfir því að leiguverð er komið fram úr villtustu fantasíum fégráðugra Íslendinga (sennilega vegna þess að ég er að leigja á mjög sanngjörnu verði, ótrúlegt nokk).

En svo fór ég í mötuneytið og keypti mér tebollu. Svona leit hún út:

Þetta á að vera tebolla með helming hennar hulinn súkkulaði.

1. Hún var í mesta lagi með þriðjung hulinn.
2. Súkkulaðið var þunnt og illa setta á hana.
3. Undir bollunni var ekkert súkkulaði. Lesið þetta aftur til að átta ykkur betur á stöðunni. Ekkert súkkulaði undir!

Þarna dreg ég mörkin. Ég mæti í næstu mótmæli. Líklega þessi beri að ofan sem er að missa röddina af öskrum.

Bros

Á sunnudaginn gerði ég mér lítið fyrir og fór út að labba í Laugardalnum, þrátt fyrir að það hafi nánast verið maður við mann túristaástand þar.

Í upphafi göngutúrsins mætti ég stelpu á hjóli sem í fyrstu var alvarleg á svipinn en þegar hún leit til mín brosti hún eyrnanna á milli. Það er ekkert eðlilegt við það, svo ég fór að velta fyrir mér mögulegum ástæðum.

Ég hélt í fyrstu að ég væri með mjólkurskegg (eða kók- og/eða súkkulaðiskegg) og hóf að þrífa mig í framan, án þess að vera með spegil á mér. Þegar því var lokið læddist sá grunur að mér að hárið á mér væri eins og á Charles Manson á slæmum degi.

Þegar ég hafði greitt það með fingrum annarar handar ítrekað, kaldsvitnaði ég því ég var viss um að ég væri með opna buxnaklauf. Það reyndist ekki vera. Þá hélt ég að ég væri með eitthvað óhreint/ósmekklegt á peysunni sem ég var íklæddur. Það reyndist ekki vera.

Ég reyndi að spotta viðbrögð annarra sem ég gekk framhjá og sjá hvert þau horfðu þegar þau mættu mér. Ekkert kom úr þeirri rannsókn, nema að fólk er frekar hrætt við örvæntingarfullar augngotur.

Þegar hingað var komið við sögu var göngutúrnum nánast lokið og ég farinn að örvænta. Ég gekk því nokkuð hratt restina af leiðinni, í bílinn, beint heim og í sturtu áður en ég lagði mig, enn í nagandi óvissu.

Ef þú lest þetta, hjólastelpa: takk fyrir að eyðileggja göngutúrinn daginn fyrir mér, tillitslausa fíflið þitt.

Góður sunnudagur

Eftir að hafa horft á þetta myndbrot rétt eftir að ég vaknaði í gær, stökk ég á fætur og hélt því fram að dagurinn yrði góður.

Ég stökk af stað í innkaupaferð. Fyrsta stopp var Kostur, sem sérhæfir sig í amerískum vörum, þar sem ég ætlaði að kaupa mér mjólk en endaði á að kaupa mér eitt og hálft kíló af súkkulaði.

Ég lét ekki óheppilega byrjun hafa áhrif á áætlun mína heldur fór næst í Sports Direct íþróttavöruverslunina og keypti mér íþróttatreyju. Við kassann sagðist ég hafa góða tilfinningu fyrir þessum viðskiptum og afþakkaði því kvittunina.

Aldrei hef ég haft jafn rangt fyrir mér, því við að ganga út fór þjófavarnarkerfið af stað. Þar sem ég hafði ekki kvittunina var ég vinsamlegast beðinn um að fylgja öryggisverði að afgreiðslunni, þar sem afgreiðslustúlkan baðst afsökunnar á að hafa gleymt að fjarlægja þjófavörnina. Ég hló og sagði ekkert mál, um leið og ég þurrkaði svitastrauminn af enninu.

Þegar út í bíl var komið brotnaði ég svo saman og fór heim að borða súkkulaði. Óvenju góður sunnudagur.

Ræktarmisskilningur

Hér er áríðandi tilkynning til þeirra sem sáu til mín í ræktinni í kvöld:

Ég er með MP3 spilara sem er bundinn í reimina á stuttbuxunum mínum, þar sem ég hef engan annan stað til að geyma hann á. Spilarinn er svo tengdur við heyrnartól sem fara undir hlaupapeysu sem ég er yfirleitt í og í eyrun á mér. Þetta veldur því að spilarinn hangir fyrir ofan klofið á mér alla jafna, innan á stuttbuxunum mínum.

Í kvöld þegar heyrnartólin duttu úr sambandi við spilarann í miðri teygjuæfingu, akkúrat þegar nokkrar hressar ungar stelpur komu að teygja við hliðina á mér, var ég að reyna að tengja spilarann við heyrnartólin blint í gegnum stuttbuxurnar með báðum höndum á meðan ég starði blint út í loftið.

Það var ekki fyrr en ég tók eftir að stelpurnar voru í þessu lofti sem ég var að horfa á, og að þær voru fullar af viðbjóði, að ég áttaði mig á hversu óviðeigandi þessi aðgerð var.

Ég vil því koma því áleiðis að ég er ekki viðbjóður. Eða amk ekki svona mikill viðbjóður.

Minni

Skammtímaminni mitt er afskaplega lélegt. Svo lélegt er það að það er næstum verra en langtímaminnið.

Hér eru tvö dæmi, sem bæði gerðust í gær, sunnudag. Það getur verið að mig sé að misminna, svo þið afsakið ef þetta stemmir ekki á einhvern hátt.

Útilæsing
Ég var á leiðinni úr íbúðinni sem ég leigi og hugsaði að ég yrði að muna eftir lyklunum tveimur sem ganga að íbúðinni annars vegar og að blokkinni hinsvegar. Í þeim hugsuðu orðum lokaði ég hurðinni og var læstur úti.

Ég huggaði mig við að ég ætti aukalykil einhversstaðar í bílnum, svo ég þurfti bara að loka ekki hurðinni að blokkinni á meðan ég sótti hann. Um leið og ég hafði sleppt þeirri hugsun lokaði ég hurðinni að blokkinni á eftir mér.

Sem betur fer hafði ég líka gleymt því að ég er með aukalykla að bæði blokkinni og íbúðinni í bílnum, svo ég þurfti ekki að selja mig fyrir mat og gistingu þá nóttina.

Kort
Þaðan fór ég í verslun að kaupa mér hollan mat nammi. Þegar ég kom að kassanum og afgreiðslumaðurinn hafði rennt vörunum í gegn, rétti ég honum greiðslukortið eins og ekkert væri. Hann þakkaði fyrir og sagði „það verða 17.500 krónur“.

Þá tók ég upp veskið og sá mér til hryllings að ég var ekki með kortið, andvarpaði og var í þann mund að segjast ekki vera með kortið þegar mér var litið á hann, gapandi yfir hræðilegu skammtímaminni mínu og bendandi mér á að ég hafði rétt honum kortið fyrir þremur sekúndum.

Svo þarf ég líka að muna að skrifa oftar færslur á þessa síðu.

Sjálfsáttanir

Í dag lærði ég þrjár mjög mikilvægar staðreyndir um sjálfan mig. Staðreyndir sem munu sennilega gjörbreyta öllu, fyrir alla. Eða engu fyrir alla. Eða öllu fyrir enga. Amk ekki engu fyrir enga.

1. „Rólegur“
Þegar mér er sagt að vera rólegur eða að róa mig verð ég brjálaður í skapinu, sérstaklega ef ég er rólegur fyrir. Þetta kom upp í dag, þegar ég spurði afskaplega eðlilegrar spurningar og fékk til baka „róaðu þig“. Ég var í vondu skapi það sem eftir lifði dags.

2. Hnetubragð
Ég elska hnetur. Ekki bara áferðina og hollustuna heldur einkum og sér í lagi bragðið. En þegar matur er með hnetubragði finnst mér ekkert ógeðslegra. Þetta lærði ég í dag þegar ég fékk mér frómas sem reyndist vera með hnetubragði. Þvílíkur viðbjóður.

3. Uppáhaldsmatur
Ef marka má innihaldslýsingar þess sem mér finnst best að borða, má draga þá ályktun að uppáhaldsmatur minn sé, að meðaltali, rotvarnarefni.

Ef einhver veit hvar ég get fengið rotvarnarefni í kílóavís og (helst á sama stað) matreiðslubók fyrir rotvarnarefnisrétti (helst í örbylgjuofni), þá vinsamlegast látið mig vita með því að öskra á mig ef þið sjáið mig á gangi.

Verkjatöflufyllerí

Það er ýmislegt sem kemur upp á þegar maður er uppdópaður af verkjatöflum alla daga, alltaf. Hér eru tvö dæmi:

1. Ég tók þá fáránlegu ákvörðun að raka af mér allt skegg nema yfirvaraskeggið um daginn, eftir tveggja vikna "söfnun". Þegar Björgvin bróðir pírði svo augun og spurðu hvort ég væri með yfirvaraskegg, hálftíma eftir að ég kíkti í heimsókn til hans, ákvað ég að raka það af.

2. Ég er mikið fyrir rútínu. Á laugardögum fæ ég mér alltaf Subway samloku. Í dag var engin undantekning. Ég fattaði þó þegar komið var að mér í röðinni að ég gæti hvorki borðað neitt né talað mjög skýrt þar sem munnurinn á mér var fullur af blóði og/eða viðbjóði (vegna hálskirtlatöku sem ég fór í fyrir rúmri viku). Það skemmtu sér þó allir vel í röðinni fyrir aftan mig.

Orðrómar

Nýlega hef ég heyrt fjóra orðróma um mig sem eru allir kolrangir:

Orðrómur 1: Að ég sé svo þroskaður.
Hefur sennilega orðið til af því ég er frekar þögull og drekk mig ekki elgölvaðan um helgar. Raunveruleg ástæða er einföld: ég hef ekkert að segja og vildi að ég hefði líkama í drykkjuna.

Orðrómur 2: Að ég kann að fara með peninga.
Sennilega af því ég sést aldrei eyða peningum í neitt heimskulegt eins og áfengi og/eða gleðikonur. Ástæðan er í raun sú að ég á ekki krónu.

Orðrómur 3: Að ég er rökréttur í hugsun.
Mögulega af því ég kann á Excel og er einhleypur. Það er í raun engin fylgni milli þess að kunna á Excel og vera rökréttur í hugsun. Og ástæðan fyrir því að ég er einhleypur hefur ekkert með að það sé gagnlaust að stofna til sambands og er ekki áhættunnar virði, heldur vegna þess að ég hef ótrúlega gaman að heyra setninguna "Ætlar þú ekkert að fara að fá þér konu?" og reyna að komast upp með að svara henni með orðinu "nei" án orðalengingar.

Orðrómur 4: Að ég er samkynhneigður.
Sennilega af því ég er að nálgast fertugsaldurinn og er einhleypur. Og að ég geng í rasslausum leðurbuxum dags daglega. Hið rétta er að ég er ekki samkynhneigður. Ég get sannað það með hvaða smekklausa kvenmanni sem er.

Ef þú ert ekki enn sannfærður um að ég sé ekkert að ofantöldu þá er hér sönnun til að taka af allan vafa:

Þetta keypti ég mér um daginn:

Þetta er leikjastýri fyrir bílaleiki.

1: Þetta sýnir að ég er enn 13 ára gamall.
2: Ég kann ekkert með peninga að fara þar sem í þetta fóru síðustu aurar mínir.
3: Ég hef ekki enn opnað kassann eftir næstum viku. Rökrétt kaup, Finnur.
4: Myndi samkynhneigður maður kaupa sér svona karlmannlegt stýri, til að geta spólað af stað í tölvuleikjum og jafnvel í hringi? Ég held ekki.

Eitt leiðir að öðru

Í dag (og á morgun) er ég í fríi vegna þess að ég á allt sumarfríið mitt eftir frá í fyrra og þarf að klára það fyrir 1. maí næstkomandi.

Ég vaknaði upp úr hádegi og þurfti að pissa. Svo ég fór á klósetið.
Úr því ég var komin á fætur gat ég alveg eins klætt mig og tannburstað.
Úr því ég var kominn í föt gat ég alveg eins farið út.
Úr því ég var kominn út gat ég alveg eins keypt mér nýtt rúm.
Úr því ég var búinn að kaupa mér nýtt rúm gat ég alveg eins farið heim.
Úr því ég var kominn heim gat ég alveg eins lagt mig.
Úr því ég var sofnaður gat ég allt eins byrjað að dreyma.
Úr því mig var farið að dreyma gat ég alveg eins dreymt að leikarinn William Fichtner segði að ég væri í ljótum gallabuxum, svo ég sagði að hann er með ljótt hár en tók það til baka þegar ég sá hvað honum sárnaði.

Fínn dagur.

Þitt og hetta

1. Áfengissýki
Í morgun lauk ég við mína fyrstu flösku af dönskum brjóstdropum, sem ég keypti fyrir sex vikum og hef drukkið eins og stjórnlaus alkóhólisti kvölds og morgna til að losna við, að því er virðist, krónískt kvef. Ekki nóg með að þetta áfengisævintýri mitt hafi rústað á mér bragðlaukunum svo illa að ég borðaði Risa Hraun með hálfum hug í morgun (og í hádeginu og kvöldmat), heldur fékk ég áfengistremma og verk í lifrina þegar ég fékk ekki skammtinn minn af dropunum í kvöld. Á móti kemur að ég hef náð að minnka horrennsli um 3%. Vel þess virði.

2. Nafn á nýjan frænda
Kolla systir og Árni Már, spúsi hennar, skírðu son sinn í dag og varð nafnið Valmundur Pétur fyrir valinu, sem gerir barnið að alnafna afa síns. Ég mætti ekki í skírnina, sem fram fór á Akureyri, vegna ólæknandi kvefs (sjá að ofan) og vegna fregna um að ekkert Risa hraun yrði á boðstólnum í veislunni. Ég lofa að taka mér frí einhverntíman fljótlega og bæta þeim þetta upp.

3. Samtal við Valeríu Dögg
Nýlega passaði ég Valeríu Dögg, rúmlega 2ja ára bróðurdóttir mína þegar við heyrðum í flugeldum. Þar sem hún er mikill aðdáandi flugelda hoppuðum við út í glugga, þar sem við hvorki sáum né heyrðum í flugeldum:

Ég: Eigum við að prófa að kalla á flugeldana? Athuga hvort þeir komi ekki?
Valería: Já!
Ég: Flugeldar! Hvar eruði?
Valería með mjög skrækri röddu, að þykjast vera flugeldur: Við erum hérna.
Ég: Ætliði ekki að koma að springa?
Valería: Jú, við erum alveg að koma.
Ég: Hvað eruði að gera?
Valería: Bara... að vaska upp.

Ég held ég hafi aldrei hlegið jafn mikið að einhverju sem barn hefur sagt, hvað þá rúmlega 2ja ára gamalt barn.

Ónæmiskerfið ónýtt

Í gærkvöldi veiktist ég í fjórða sinn á þremur mánuðum af kvefi eða einhverju í þeim dúr. Þetta kvef lýsir sér í raddleysi, hósta og helling af sjálfsvorkunn.

Í kvöld dundaði ég mér því við að fjarlægja úr mér ónæmiskerfið, sem virðist vera ónýtt hvort eð er, með teskeið og skærum. Sá sem er fyrstur til að hafa samband fær það gefins gegn því að viðkomandi skaffi meðalstóran poka undir það og/eða geti reddað mér blöðru til að búa í.

Heilastormun

Í nótt vakti ég til klukkan 3 til að finna leiðir til að hætta að fara alltaf of seint að sofa. Ég fann enga leið.

Í dag slefa ég úr þreytu. Ég gefst ekki upp og reyni aftur í nótt.

Jólafrí 2012

Ég er kominn aftur til Reykjavíkur (Kópavogs nánar tiltekið) eftir tveggja vikna jólafrísdvöl á Egilsstöðum (í Fellabæ nánar tiltekið), sem útskýrir aðeins að hluta til áður óþekkta leti mína við skrif á þessa síðu.

Í jólafríinu tók ég upp á allskonar nýungum, sem hingað til hefði ég aldrei látið mér detta í hug að gera, eins og:

• Að horfa á Mamma Mia, dansandi og syngjandi með.
• Að dansa um í fáránlegri samsetningu fata með hárspennu í hárinu, án nokkurrar tónlistar.
• Flýja undan risaeðlum, krókódílum og Mikka Ref sem ætluðu að kítla mig.
• Láta inniskónna mína tala, eins og þeir væru kettir.
• Syngja hástöfum allskonar lög, án undirspils og í kringum allskonar fólk, án þess að skammast mín fyrir afskaplega takmarkaða sönghæfileika.

Hver er ástæðan? Hér eru nokkrir möguleikar:

1. Ég hef hafið eiturlyfjaneyslu og það gengur nokkuð vel.
2. Ég missti vitið á því að vera bílveikur á leiðinni austur.
3. Ég var að uppfylla áramótaheiti frá árinu áður.
4. Ég er orðinn það ríkur að mér er sama um álit annarra og geri það sem ég vil, þegar ég vil.
5. Ég var að leika við Valeríu Dögg, rúmlega 2ja ára bróðurdóttir mína.

Rétt svar: 5. Og smá 1.

And-áhugamál

Í dag hóf ég leit að nýju áhugamáli þegar ég, í stað þess að leggja mig eftir vinnu, henti í þvottavél, fór í sturtu, rakaði mig og þreif húsið.

Í stað þess að finna eitthvað sem ég gat hugsað mér að gera af áfergju reglulega, fann ég mér and-áhugamál. Það felur í sér að þrífa rimlagluggatjöld. Ekkert í þessu lífi er leiðinlegra að gera.

Ég stefni á að gera það sem allra sjaldnast og af mjög litlum áhuga. Ég vil gjarnan að það standi "Hann komst í gegnum lífið án þess að þrífa rimlagluggatjöld mjög oft" á legsteininum mínum.

Eftir þennan fund lagði ég mig.

Fuglasöngur

Í nótt lá ég andvaka heima, aldrei þessu vant, þegar ég heyrði tíst í fugli fyrir utan gluggann hjá mér. Hann raulaði stutt lag reglulega og virtist vera að brotna saman úr einmannaleika.

Í framhaldinu fór ég að hugsa um hversu stórkostlegt það er að geta hlustað á gullfallegan smáfuglasöng, eins og þennan, nánast hvenær sem er, en gefa sér aldrei tíma til þess. Nú hafði ég tíma og ég ætlaði að njóta þess.

Þá áttaði ég mig á því að þetta var ekki fuglasöngur heldur blýstur úr nefinu á mér. Ég sofnaði tveimum tímum síðar.

Einkennileg kauphegðun

Í stað þess að versla inn mat í Bónus síðasta laugardag, eins og ég geri alla laugardaga, ákvað ég að kaupa bara 12 litlar dósir af vanillu kók.

Ég veit ekki af hverju eða hvað ég hélt að ég myndi borða alla vikuna, en þegar fjórir dagar eru liðnir af vikunni hef ég bara drukkið tvær dósir sem er merki um ótrúlegan sjálfsaga. Samkvæmt mínum útreikningum er það viljastyrkur upp á hestöfl meðalstórs Hummer jeppa.

Allavega, í stað þess að versla inn mat fyrir 5.000 krónur í Bónus hef ég eytt um 10.000 krónum í stakar máltíðir um allan bæ í þessari viku. Ekki snjallasta hugmynd sem ég hef fengið. En samt. Bara tvær kókdósir á fjórum dögum. Kallið mig bara andlegan Superman.

Ævintýri dagsins

Í ræktinni í kvöld mættu nokkrir galvaskir lögreglumenn til að tækla andlega veikan mann sem ráfaði um lyftingasalinn, haldandi ræðu yfir mannskapnum (að mér heyrðist og sýndist, ég var gleraugnalaus). Það verður væntanlega eitthvað um þetta í fréttamiðlum á morgun.

Nú kunnið þið eflaust að velta fyrir ykkur hvernig í ósköpunum ég muni ná að láta þessa bloggfærslu snúast um mig. Það er einfalt.

Fyrir nokkrum vikum voru birtar tölur í fréttum úr könnun sem ég verkaði fyrir 365. Og í kvöld varð ég vitni að einhverju sem kemst líklega í fréttirnar á morgun, eins og áður segir. Það má því með sanni segja að ég sé Forrest Gump Íslands, alltaf allsstaðar þar sem eitthvað merkilegt gerist.