Fataverslun

Hingað til hef ég forðast að svara ágengum spurningum um það hvaðan ég kaupi fötin mín, þar sem mér skilst að verslunin sé ekki hátt skrifuð á meðal snobbaðra tísku sérfræðinga. Ég þykist yfirleitt hafa gleymt að slökkva á brauðristinni þegar ég heyri þessa spurningu og vippa mér fimlega út úr húsinu, svo lítið beri á.

Í gærkvöldi lá ég í sófanum heima á nærbuxunum og las þriðju bókina í Millenium þríleiknum, Stelpan sem sparkaði í býflugnabúið, þegar ég rakst á brot sem gjörbreytir öllum mínum samskiptum við fólk, þegar kemur að umræðu um fatakaup. Svo virðist sem Mikael nokkur Blomkvist, ein aðalhetja sögunnar, versli nærbuxurnar sínar á sama stað og ég! Að hugsa með sér. Og ég sem hef skammast mín í öll þessi ár, að óþörfu!

Ég get því hér með sagt, með stolti, að ég versla í Dressmann! Hef alltaf gert! Stanslaust! Eins og Mikael Blomkvist.

Afsakið ef þið hafið ekki lesið bókina. Það að hann versli nærbuxur í Dressmann er ekki hluti af plotti bókarinnar, þó þetta sé hápunktur hennar.

Baráttan gegn fólksfjölgun

Þar sem ég virðist vera einn eftir í vinahópnum til að berjast hatrammri baráttu gegn fólksfjölgun í heiminum (í formi skírlífis) og þar sem sú barátta er alltof auðveld fyrir minn smekk, hef ég fundið ný verkefni sem fylla skulu tilgang lífs míns.

Eitt þessara verkefna kláraði ég í kvöld þegar ég náði hinu fullkomna stæði í ræktinni. Nær innganginum er ekki hægt að leggja án þess að vera sjúkra- eða slökkvibíll. Ég þurfti aðeins að ganga tæplega 50 metra frá bílnum að afgreiðslunni. Þegar ég áttaði mig á þessu hríslaðist um mig allsnægtarunaðshrollur. Svo refsaði ég sjálfum mér fyrir letina og hjólaði 10 kílómetrum meira en venjulega.

Næsta verkefni er að stíga ekki á neinar línur á gangstéttum hér eftir, út ævina. Það verður gaman að lifa þegar það tekst.

Bragð svitalyktaeyðis

Eftir sturtu nýlega náði ég þeim einkennilega árangri að sprauta svitalyktaeyði upp í mig, í stað handakrikans. Hann bragðaðist ekki eins og hann lyktar, heldur alveg eins og ég; bitur og klaufskur.

Stórar tilkynningar

Tvær stórar tilkynningar:

1. Lántaka
Það gleður mig að tilkynna að ég hef fengið samþykkta umsókn mína til íbúðarlánasjóðs fyrir Maarud snakkpoka (papriku) úr 10-11. Ég hyggst skrifa undir pappíra í 10-11, Lágmúla á morgun að viðstöddum fjármálaráðherra og greiða svo lánið niður næstu 40 árin.

2. Tímamót
Þessi bloggfærsla er númer 4.000 í röðinni frá upphafi. Eins og alþjóð veit byrjaði ég á þessari síðu þann 2. október 2002 og næ þessu markmiði því á aðeins 3.039 dögum. Það þýðir 1,32 færslu að meðaltali á dag, alla daga ársins í þessi rúmlega átta ár eða 9,2 færslur á viku.

En jæja, þráhyggjan heldur áfram þó svona tímamótum er náð.

3ja tíma skrepp

Í dag reyndi ég að fá mér nýtt ökuskírteini þar sem mitt gamla innihélt ekki mynd af mér lengur og ég þarf það til að stofna bankareikning. Upphófst skriffinnskusena: [hlustið á Benny Hill þemalagið á meðan þið lesið]

1. Skrapp úr vinnunni.
2. Fékk vin til að taka af mér passamynd.
3. Setti passamyndina á USB lykil.
4. Fór á sýsluskrifstofuna í Kópavogi, þar sem afgreiðslumaður sagði mér að koma með útprentaða passamynd*. Hann lét mig fá bráðabirgðaskírteini fyrir bankann.
5. Fór í bankann, þar sem starfsmaður sagðist ekki geta tekið við bráðabirgðaskírteini.
6. Kom við í vinnunni, leitaði mér upplýsinga og vann smá.
7. Fór með USB lykilinn á ljósmyndastofu og lét prenta passamyndina út.
8. Fór á sýsluskrifstofuna og sótti um nýtt ökuskírteini. Það tekur tvær vikur að gera nýtt skírteini, sem er 13 dögum of mikið. Þannig að ég bað um nafnskírteini í staðinn, sem á að taka minni tíma. Það gerist á þjóðskrá.
9. Fór á þjóðskrá. Hún hafði verið færð úr stað. Svo ég gekk smá spöl að réttu húsi.
10. Þar var ég beðinn um tvær (útprentaðar) passamyndir, sem ég gleymdi í bílnum.
11. Sæki myndir og sný aftur en er þá beðinn um ökuskírteini. Bráðabirgðaskírteini gæti dugað, en ég gleymdi því líka í bílnum.

Þegar hingað er komið við sögu hafði ég verið við vinnu í tvo tíma og úti að "skreppa" í þrjá tíma, svo ég sagðist ætla að koma síðar þar sem ég vildi hvorki vera rekinn né hlæja** framan í afgreiðslukonuna, sem var þegar mjög pirruð.

En hafið ekki áhyggjur. Ég vann til klukkan 20 í kvöld til að bæta upp fyrir vinnutapið.

* Ég þurfti að taka mynd, setja á USB lykil, láta prenta hana út á "fínan pappír" og láta sýslumann fá, svo hann gæti skannað myndina inn og prentað svo út á ökuskírteinið. Snjallt ferli.

** Með "hlæja" á ég auðvitað við "gráta".

Geispátakið 2011

Ég er gríðarlega ánægður með árangur minn í átakinu "Geispaðu sjaldnar í vinnunni, hálfvitinn þinn" sem ég er eini þátttakandinn í. Það hófst í morgun.

Í gær geispaði ég um 350 sinnum yfir daginn og bjó því til þetta átak. Í gærkvöldi fór ég svo seint að sofa, einhverra hluta vegna, og hef aðeins geispað tvisvar sinnum í morgun. Í fyrra skiptið geispaði ég frá 9:00 til 10:30 og seinna skiptið 10:45 til 12:05.

Harðkjarna jólabörn

Á göngu minni um Kópavoginn í gærkvöldi sá ég fyrsta jólaskraut ársins:

Rétt um ellefu mánuðum fyrir jól. Harðkjarna jólabörn.

Og með þessari sýn kláraði ég jólaskapið mitt í ár, þremur mánuðum á undan áætlun.

Að fara einn í sund

Hér er fínt ráð ef þið viljið fara í sund í fámenni. Það er í þremur skrefum:

1. Ekki fara í sund þegar landsleikur í handbolta er í gangi!
2. Mælið með því á blogginu ykkar að fara ekki í sund þegar landsleikur í handbolta er í gangi.
3. Farið í sund þegar landsleikur í handbolta er í gangi. Ekki nokkur maður í sundi, sérstaklega ekki lesendur bloggsins.

Þetta notaði ég áðan með frábærum árangri.

Gif myndir

Nýlega rakst ég á síðuna "If we don't, remember me" (Ísl.: Ef við ei, mundu mig), sem sérhæfir sig í hreyfimyndir úr frægum bíómyndum. Það er skemmst frá því að segja að ég skemmti mér konunglega við skoðun hennar, m.a. við að skoða myndir úr tveimur uppáhaldsmyndunum mínum:

1. Seven

2. The Big Lebowski

Það gaman endaði þó snarlega þegar ég rakst á mynd af Tilda Swinton. Ég hræðist ekkert meira en þá konu.

Það er ekki laust við að ég hafi pissað talsvert mikið á mig eftir að hafa setið stjarfur og horft á þessa mynd í nokkrar sekúndur.

Kákaskref (Dubstep) og annað

Það er langt síðan ég hef troðið tónlistarsmekk mínum niður í kokið á lesendum síðunnar. Hér eru nokkur lög sem ég hef hlustað ítrekað á undanfarið:

1. Light með Skint (Dubstep)


2. Öll lög með RemoteKontrol (Electro/Dubstep/Kántrý)



3. Ljósvíkingur með Hjálmum (Reggae)


Þið hlustið á þetta og þið skulið njóta þess!

Bíóferðir ársins hingað til

Það sem af er ári hef ég þrisvar farið í bíó eða 1,2 sinnum á viku. Það gera tæplega 61 bíóferð yfir árið ef fer fram sem horfir. Segjum svo að miðaverðið haldist í 1.150 krónum og að ég fari ekki á eina einustu 3D sýningu (sem ég stefni á) eða í VIP sal, þá munu bíóferðir kosta mig rétt um 70.000 krónur á árinu.

Það er mjög vel sloppið, ef litið er til þess að þetta er eina fíknin mín (ef Risahraun og heróín eru ekki talin með).

Allavega, hér að neðan eru dómar mínir um umræddar myndir:

1. The Next Three Days
Maður missir konu sína í fangelsi og upp hefst barátta fyrir frelsi hennar með sprenghlægilegum afleiðingum, ca.

Sá þessa mynd tækilega séð (og raunverulega) á síðasta ári, en mér er sama. Myndin er virkilega góð. Hún er vel leikin, sagan er góð og hún inniheldur mörg mjög góð og grípandi atriði. Mæli mjög með þessari.

3,5 stjörnur af fjórum.

2. Klovn the movie
Frank vill sanna fyrir kærustu sinni að hann geti höndlað föðurhlutverkið með því að ræna ungum frænda sínum og fara með honum í kajakferð með Casper með sprenghlægilegum afleiðingum.

Ég hef sjaldan hlegið jafn hátt og digurbarkalega í bíói. Myndin fer langt yfir strikið, sem mér finnst gott þar sem ég afnam öll strik í gríni skömmu eftir ég ákvað að gerast siðblindur. Frábær mynd.

3,5 stjörnur af fjórum.

3. Hereafter
Nokkrar sögur:
1. Miðill á erfitt með að tengjast fólki af því hann getur talað við drauga með sprenghlægilegum afleiðingum.
2. Kona deyr næstum og verður skrítin með sprenghlægilegum afleiðingum.
3. Krakkaógeð missir tvíburabróður sinn og væflast um á ósannfærandi hátt með sprenghlægilegum afleiðingum.

Ekki aðeins er söguþráðurinn drepleiðinlegur, hægur og fáránlegur heldur leikur krakkafíflið svo leiðinlega að ég átti erfitt með að hemja mig. Virkilega ömurleg mynd.

Hálf stjarna af fjórum.

4. The Tourist
Einhver kona sem fylgst er með reynir að dreifa athygli eltenda sinna með því að fara í sleik við túrista, sem lítur út eins og Johnny Depp, með sprenghlægilegum afleiðingum.

Ágætis afþreying í besta falli. Mér var sama um aðalhetjurnar, sem segir sennilega meira um mig og mína afbrýðisemi út í fallegt fólk en myndina.

Tvær stjörnur af fjórum.

IHeili

Eitt það besta við árið 2010 voru nýungar sem ég tileinkaði mér. Þar á meðal var að hlusta á svokölluð "podcast" á meðan ég vinn Excel skjöl. Podcast eru hálfgerðir útvarpsspjallþættir sem eru settir á netið.

Mitt uppáhalds podcast heitir Comedy Death Ray og er stjórnað af Scott Aukerman [Heimasíða þáttanna]. Í podcastinu fær hann fræga grínista í viðtöl og bæði fræga og ófræga til að leika karaktera, allt í nafni sprellsins.

Mín uppáhalds sena í þessum þáttum var innkoma nokkuð óþekkts grínista í þáttinn, Brett Gelman að nafni.

Forsaga: Brett Gelman var tilnefndur fyrir verðlaun fyrir innkomu á árinu 2009 í þáttunum en fékk þau ekki. Hann kom því aftur í þáttinn á árinu 2010 og tilkynnti að hann ætlaði að einbeita sér að smásögum. Hér að neðan er smásagan sem hann las. Hún heitir IBrain og er ádeila á ástandið í heiminum.

ATH. Ekki hlusta ef þið eruð viðkvæm. Sagan er mjög gróf!