Það lítur út fyrir að mitt eina afkvæmi eigi hálfgert afmæli. Í dag er Arthúr 34.000 klukkutíma gamall, sem gera 1.417 daga eða 3,88 ár.

Á þeim tíma hefur eftirfarandi tölfræði átt sér stað:
* 529 strípur.
* 2,61 strípur á viku.
* 5.262 hlekkir á Arthúr á netinu.
* 1.137.775 stakir gestir.
* 24.207 stakir gestir að meðaltali á mánuði.
* 803 stakir gestir að meðaltali á dag.
* 2 gagnagrunnshrun á síðunni.
* 253 ný grá hár á hausnum á mér.

Einhver sagði mér nýlega að orkudrykkir væru stórhættulegir. Ef ég man rétt þá hló ég framan í þá manneskju og gott ef ég skyrpti ekki framan í hana.

Síðan þá hef ég tvisvar slasað mig á orkudrykkjum. Í fyrra skiptið skar ég á mér tvo putta við að reyna að opna orkudrykkjarflösku, svo kolsýrt blóð mitt flussaðist í allar áttir.

Í gær náði ég svo að endursnúa á mér vinstri úlnliðinn þegar ég gerði tilraun til að opna aðra flösku. Ég frumsnéri úlnliðinn í ræktinni í síðustu viku við axlaæfingu. Ekki spyrja.

Ég stend því hér með leiðréttur. Ég forðast orkudrykkina héðan í frá eins og syndina.

Ég hef fengið einingu af símtali (næstum tugi símtala) þar sem ég var skammaður yfir lagaleysi á þessari síðu, síðasta laugardag.

Ástæðan er einföld; ég var of upptekinn við að drullutapa í póker á netinu. Ég bæti það upp hér með.

Fyrst er nýtt myndband við nokkuð gamalt lag lag FM Belfast, Par Avion, af stórkostlegri plötu þeirra How to make friends.

Ég fór einmitt sælla minninga á dansiball þeirra og Ratatat á Broadway í desember síðastliðinum, þar sem ég skemmti mér konunglega, þrátt fyrir misgáfuleg atvik.

Ekki þeirra besta lag, en mjög gott samt:


Seinna lagið er óvenjulegt. Það er auglýsingastef úr nýjustu Vodafone auglýsingunni en hana sá ég fyrst í bíó á föstudaginn, þar sem ég tók andköf yfir laginu, gæði auglýsingunnar, fegurð módelanna og frábæru tilboði hjá Vodafone. Líklega flottasta auglýsing sem ég hef séð (edrú).


Þessi auglýsing minnir mig nokkuð mikið á þennan morgun, þegar ég mætti hrossaflugugengi á leið að bílnum. Stærstu flugur sem ég hef séð. Þá tel ég vísindaskáldsögubíómyndir með.

Ég átti mína bestu körfuboltahreyfingu hingað til á körfuboltaæfingu gærdagsins þegar mitt lið var 10-9 yfir (í leik upp í 11) og ég keyrði í átt að körfunni með boltann, stefnandi á öruggt sniðskot.

Þar mætti mér þróttugur drengur sem braut á mér í loftinu svo ég snérist í hálfhring og kastaði snúningsbolta aftur fyrir mig í spjaldið ofan í.

Ég er með harðsperrur hendinni eftir öll hæ fævin sem ég fékk.

En þessi gleði entist ekki lengi. Ég kaus að líta á svörtu hliðarnar, til að ójafnvægi myndaðist ekki í blóðinu. Ég hefði getað gert þessa hreyfingu í alvöru leik. Með fullt af áhorfendum. Jafnvel myndavélar (og klappstýrur). En nei, ég gerði mína bestu hreyfingu á 7 manna sumarkörfuboltaæfingu sem er gleymd daginn eftir.

Það var mér til happs að hugsa þetta allt í sturtunni, svo enginn sá tárin.

Í gær skar ég mig til blóðs á tveimur puttum við að reyna að opna orkudrykkjarflösku í ræktinni.

Þetta er án efa versti árangur við að opna eitthvað og langheimskulegasta tólið til að skera mig til blóðs með. Hér er annars listinn:

5. Hnífur - Við að ná í sundur frosnum smákökum.
4. Rakvélablað - Fann eitthvað blautt í tösku; blóðugir puttar mínir eftir rakvélablað.
3. Glerbrot - Reyndar á fæti. Og af því það var skilið eftir á gólfinu heima.
2. Blað - Óteljandi oft.
1. Orkudrykkur - Aðeins of æstur í drykkinn.

Gríðarlega óspennandi listi. Líklega með þeim minnst spennandi sem ég hef gert. Listi um það síðar.

Þegar ég sá veðurspánna um daginn, sem innihélt helling af rigningu, hvíslaði ég óhugnarlega "glæsilegt" og meinti það.

Nóttina eftir, þegar ég gat illa sofið fyrir sólskini og hita í herberginu, hugsaði ég hvað ég saknaði vetrarins þegar hægt er að hjúfra sig undir risasængina mína án þess að svitna, í svartnætti.

Daginn eftir fór ég í kolsvörtu fötin mín, greiddi mér einkennilega og keyrði í vinnuna þar sem ég öskraði "Fökking djöfulsins hálfviti!" á einhvern bíl sem gaf ekki stefnuljós.

Þá fyrst áttaði ég mig; ég er bara einu öri í andliti og einu plani um eilífan vetur frá því að vera eitt mesta illmenni mannkynssögunnar.

Sem færir mig að tilgangi þessarar bloggfærslu; hér er topp 5 listi yfir uppáhalds vondu kallana mína í bíómyndum:

5. Agent Smith - The Matrix
4. The Thin Man - Charlie's Angels
3. Patrick Bateman - American Psycho
2. The Joker - The Dark Knight
1. John Doe - Seven

Tvö bónus illmenni sem náðu ekki á topp 5

* The Albino Twins - The Matrix Reloaded
* Dr. Octopus - Spiderman 2

Ég hata hryllingsmyndir. Það er eitthvað við viðbjóð, að láta mér bregða og að sofa ekkert á næturnar sem mér finnst ekki aðlaðandi. Með öðrum orðum; ég er rola.

Svo mikil rola er ég að, við að skoða þessa síðu, sá ég myndina að neðan og varð viti mínu fjær úr skelfingu:



Ég varð þó ekki hræddur strax, því myndin er mjög lúmskt óhugnarleg. Það var ekki fyrr en ég var búinn að pissa á mig að ég áttaði mig að ég var mjög hræddur.

Myndin er kynningarplagg fyrir hryllingsmyndina Orphan (Ísl.: Böðvar fer í fríið) en hana ætla ég aldrei að sjá.

Ég vil ekki monta mig en svo virðist sem ég sé elskaður, ef marka má símtal frá í morgun:

Ég: "Ég geri einhver gögn og sendi á þig á eftir"
Viðmælandi: "Takk ástin mín"

Þar hafiði það. Þið þurfið ekki að vita að samtalið endaði svona:

Ég: "ehh í alvöru?"
Jón: "Nei..heyrðu. Ég hélt ég væri að tala við konuna mína í smá stund"
Ég: ":-("

Nafni aumingja mannsins hefur verið breytt.

Laugardagur! Sem þýðir þrennt:

1. Ég sef út.
2. Körfuboltaæfing.
3. Tónlistarmyndbönd á þessari síðu.

Fyrra lagið er Night Court með Mux Mool, sem þið getið sótt ókeypis hér.


Myndbandið hér að ofan er óopinbert og tekið úr þættinum Tim and Eric's awesome show. Great job!. Nánar tiltekið þættinum Snow party úr 4. seríu. Mæli með þeim. Hér er kynningarbrot fyrir seríu 4:



Hér er svo lagið Otto's Journey með Mylo af disknum Destroy Rock&Roll:

Í kvöld heyrði ég tvo menn bera saman árin 1998 og 2009 í sambandi við hagsæld og annað kjaftæði.

Þar sem ég er mjög sjálfhverfur maður hugsaði ég ósjálfrátt "Hey! Af hverju eru þeir ekki að bera saman 1998 við 2009 í sambandi við mig? Er ég ekki nógu merkilegur?"

Hér kemur því samanburður á mér frá 1998-2009:



Og svo samanburðarmynd af mér frá 1998 og 2009:



Ef einhver veit um leið til að ég geti orðið sjálfhverfari, endilega látið vita.

Í gær, klukkan 18:59 ætlaði ég að skjótast yfir í mötuneyti 365 til að kaupa mér banana fyrir rækt, en mötuneytið lokar kl 19:00 svo tíminn var knappur. Á leiðinni þangað rakst ég á mann sem var greinilega að koma úr mötuneytinu.

Ég: Er semsagt enn opið?
hann: hvar?
ég: Í mötuneytinu.
hann: tja... jah, ég er ekki viss.
ég: Nú?
hann: Afgreiðslumaðurinn var að gera sig tilbúinn að loka.
ég: já ok, ég reyni samt.
hann: já, flýttu þ...
*Smellur*

Hurðinni að mötuneytinu læst fyrir aftan mig.

Ég: :-(
Hann: :-/

Þetta er sönnungargagn númer ∞ um að mannleg samskipti hafi aldrei leitt neitt gott af sér.

Oftar en ekki er ég spurður "Hvernig skiptist tónlistarsmekkur þinn hlutfallslega niður á tónlistarstefnur og hvernig hefur hann þróast frá fæðingu?". Ég er orðinn frekar þreyttur á því svo hér kemur ítarlegt svar:

Tónlistarstefnur sem hafðar eru í gröfunum eru rokk, popp, raftónlist, kántrí, klassík og jólalög.

Mynd 1:
Hér má sjá mínúturnar á dag sem eytt hefur verið í hlustun á tónlistarstefnur (og heildarhlustun). Ég virðist hlusta meira og meira á tónlist, með hækkandi aldri.

Mynd 2:
Hér sést hlutfallsleg skipting á tímanum sem eytt er í tónlist milli tónlistarstefna. Þarna sést skýrt hvernig poppinu er skipt út fyrir rokkið og rokkið og poppinu skipt út fyrir raftónlistina. Ennfremur sést æskublóminn deyja með minnkandi hlustun á jólalög.

Mynd 3:
Þessi mynd er sett upp til að sýna hvernig tónlistarhlustun mín er uppfyllt af umræddum tónlistarstefnum. Raftónlist á hug minn allan þessi árin.

Ath. Það má smella á allar myndir fyrir stærri og þar af leiðandi meira spennandi eintök.

Ég geri ráð fyrir að fólk hætti nú að spyrja út í tónlistarsmekksþróun mína og fari að spyrja meira út í gráu hárin á hausnum á mér, sem farin eru að vekja athygli.