Hér kemur grátleg tilraun til að ná prófinu sem er á mánudaginn:

Ég hef ekki enn dottið í hálku í vetur.
Ég hef aldrei hlaupið nakinn á vegg.
Ég hef aldrei náð prófi í alþjóðaviðskiptum.

Nú er bara að bíða og sjá hvað gerist af þessu næstu daga. Ef þetta virkar þá gæti bara verið að ég hafi fundið lausn á öllum heimsins vandamálum. Vinsamlegast enginn segi "sjö níu þrettán" eða banki í borð.

Þá er einni mestu lærdómstörn allra tíma lokið með skil á ca 15 blaðsíðna ritgerð um gagnsæi peningamálastefnunnar og ég get loksins einbeitt mér að öðru, eins og að læra fyrir próf.

Ef ég næ að læra nógu mikið til að ná öllum prófunum, mun ég læra svo mikið að ég missi vitið. Og öfugt; ef ég missi ekki vitið, þá mun ég ekki ná einhverju prófi.

Ég hef ekki geðheilsu til að sanna þessa kenningu.

Ég fékk tár í augum við að sjá þessa frétt á stöð 2 á netinu. Þarna sést í Finnbogastaðaskóla, Árnes, Norðfjörð og aðra staði sem eru mér kærir í minningunni en ég bjó í Trékyllisvík frá 1984-1989, sælla minninga.

Þegar ég skrapp í kaffi rétt í þessu bætti ég heimsmetið í verðmæti á drasli skildu eftir án eftirlits nokkurs. Hér er listinn yfir hluti sem skildir voru eftir:

* Fartölvan.
* Farsíminn.
* Stafræna myndavélin.
* MP3 spilarinn.
* Vísindavasareiknirinn.
* Drög að bókinni "Af hverju óhætt er að skilja hluti eftir í HR á meðan skroppið er í kaffi" sem kemur út rétt fyrir jól.
* Taska.

Það þarf ekki að taka það fram að það var allt hérna ennþá þegar ég kom aftur, annars væri ég varla að skrifa þetta.

Þá hef ég lokið síðasta skilaverkefninu í æsispennandi þriggja binda tölfræðiseríu fyrir Hagnýta Tölfræði I í HR. Þessu síðasta riti var beðið með mikilli óþreyju en eina eintakið sem gefið var út var skilað inn til kennara eins og heitri lummu í gær.

Svona lítur þá tölfræðibálkurinn út (forsíður):

Verkefni 1: Á hálum ís
Verkefni 2: Hörkufjör á heimavist
Verkefni 3: Allt vitlaust á kaffihúsinu

Fyrstu tvö verkefnin fengu mjög góða dóma gagnrýnenda, það fyrra 10 af 10 mögulegum og síðara 9,6. Ekki er búist við góðri einkunn að þessu sinni þar sem (Spillir: ekki lesa lengra ef þú vilt ekki vita hvernig þetta alltsaman endar) aðal söguhetja verkefnisins deyr í lokin eftir að hafa verið nauðgað ítrekað andlega af dreifni og formúlu bestu línu.

Nú nýlega bætti ég ungri snót úr HR á MSN spjallforritið mitt þar sem við vorum að vinna verkefni, alltaf þessu vant. Þá rann upp fyrir mér ljós; ég heilsa daglega amk 12 manneskjum í HR, þar af tveimur strákum og hvorki meira né minna en 10 stelpum! Það sem kemur mér jafnvel enn meira á óvart er að allar þessar stelpur sem ég gef mig út fyrir að þekkja eru forkunnarfagrar.
Getur verið að ég sé orðinn það sem ég hataði sem ungur maður í Menntaskóla, ekki þekkjandi einn einasta kvenmann; strákinn sem þekkti allar sætu stelpurnar og var alltaf hrókur alls fagnaðar, kunnið þið eflaust að spyrja. Nei, til allrar hamingju ekki þar sem ég er gríðarlega fúllyndur og stelpurnar þola mig ekki. Fjúkk. Þar hafið þið það.

Ég finn hvernig geðheilsunni hrakar smámsaman þegar þriðja degi tölfræðiverkefnavinnu er að ljúka. Síðustu þrjá daga hef ég að meðaltali eytt um 15 tímum á dag í verkefnavinnu, með tvo í staðalfrávik og fjóra í dreifni.
Ég hef því hengt utan um hálsinn á mér festi með miða sem gefur upp heimilisfang og símanúmer kunningja sem sækir mig ef ég finnst ráfandi um óbyggðirnar, þyljandi tölur. Ekki taka því persónulega ef ég kalla þig hátt staðalfrávik niður á við frá fegurð eða löguleika meðaltals íslenskra ungmenna á aldrinum 16-25 ára. Ég verð ekki með sjálfum mér.

Af öllum heimskulegum peningaeyðslum kvenna er sennilega kaup á naglalakki það heimskulegasta sem til er. Til hvers í ósköpunum að mála á sér neglurnar, hvort um sé að tala táneglur eða fingurneglur? Það er ekki eins og þetta sé gaman, aðlaðandi eða ódýrt. Flaskan af þessu kostar um 1.500 krónur sá ég í íslenskukennslu ríkissjónvarpsins um daginn, hvorki meira né minna! Gott dæmi um algjörlega tilgangslausa vöru sem hefur verið markaðssett þangað til allir halda að hún þjóni tilgangi.

Nú bíð ég bara spenntur að sjá hvaða útskýringu kvenfólkið hefur. Hver veit, kannski mun ég læra eitthvað og þannig vita eitthvað um kvenfólk eða hvernig það hugsar.

Í dag fékk ég 9 fyrir Gerð og Greiningu Ársreikningaverkefni sem ég eyddi meira en 40 tímum í að verka og samstarfsmaður minn, Daníel, eflaust helmingi meiri tíma. Ég bjóst við að fá ca 6,5 í mesta lagi.

Um daginn fékk ég svo 8,4 úr Fjármálamarkaðsprófi, þar sem ég hélt að ég væri kolfallinn enda vissi ég ekkert, að mér fannst, þegar prófið var tekið.

Í dag held ég áfram að vinna amk 15 blaðsíðna verkefni fyrir tölfræði og á morgun mun ég svo aðstoða Daníel og Óla Rúnar við 10-15 blaðsíðna ritgerð um gagnsæi peningastefnunnar fyrir Fjármálamarkaði sem skilað verður á föstudaginn. Fyrsta lokaprófið er svo á mánudaginn.

Ég held ég hafi einhverntíman horft á sjónvarp, þó ég muni það ekki. Mig grunar að ég hafi átt mér áhugamál hér í gamla daga og ég veit að ég mun ekki líta upp úr bókunum fram að 4. desember næstkomandi. Ef skóli er vinna er háskóli útrýmingabúðir.

Hér á næsta borði við mig situr vasklegur hópur námsmenna sem rökræða um kvikmyndaiðnaðinn í bandaríkjunum af áfergju. Þar fremstur í flokki er stór, feitur, skeggjaður og sköllóttur maður sem virðist hafa þetta allt á hreinu og virðist komast upp með að segja hvað sem er. Mér leikur þó forvitni á að vita hvernig fólk getur tekið þennan mann alvarlega því hann er með nákvæmlega eins rödd og Mikki Mús. Ég hugsa því bara um alla götóttu sokkana mína til að hemja mig frá því að hlæja af innilifun að honum og verða, í kjölfarið, étinn lifandi.

Og þar kom svarið við spurningunni sem henti fram fyrr í færslunni. Vandamál leyst.

Set fjóra diska með Nick Cave á fóninn og vinn tölfræðiverkefni eins og geðsjúkur. Getur lífið orðið betra?

Já, sennilega. Ef ég væri ekki með varaþurrk væri það betra en ég hata einmitt varaþurrk svipað mikið og Kjartan galdrakarl hatar strumpa, eða kapítalistar hata Kommúnista.

Ólíkt þessum köppum hatar varaþurrkurinn mig þó til baka.

Ég ætlaði mér heldur betur að kaupa viðbjóðslega feitan og óhollan mat í kringlunni þegar ég arkaði þangað fyrr í dag. Löngunin kviknaði í gærnótt þegar ég lá andvaka í ískalda og notalega herberginu mínu, býsna svangur og hugsandi um tölfræði. Ég endaði hinsvegar með hollustusubway í hollustubrauði með sykurlaust sprite, enga 20.000 kalóríu köku þar sem þær voru uppseldar og ég afþakkaði snakkið. Sennilega versti árangur minn í nokkru sem ég hef tekið mér fyrir hendur um mína stórbrotnu ævi.