Í morgun gekk ég 25 mínútna leið í skólann í beljandi rigningu eftir að hafa bætt met mitt í að sofa oft í röð yfir mig eða alls 5 sinnum. Í öll skiptin missti ég af strætó. Ég missi þó aldrei af tímum af því ég geng hratt og örugglega. Slík var bleytan að fólk starði á mig þegar ég mætti loksins í skólann gegnvotur, sumir meira að segja báru pípuhattana að vitum sér við að sjá mig. Ég þurfti að fara úr ysta bolnum þar sem hann var gegnsósa, vinda á mér hárið og skónna mína.

Meira um þessa göngu mína í kvöldfréttum stöðvar tvö og BBC.

Þá er komið að nýjum lið á veftímaritinu við rætur hugans. Sá liður felur í sér að kenna Reykvíkingum að haga sér í siðuðu samfélagi.

1. Kennslustund: að þakka fyrir sig.
Nokkrar óskráðar reglur eru í samskiptum siðaðs fólks og ein þeirra er að þakka fyrir sig. Þegar fólk gerir eitthvað fyrir þig er fátt eðlilegra en að þakka fyrir sig, jafnvel þó um sé að ræða afgreiðslumanneskju sem fær greitt fyrir. Þökkunin þarf ekki að vera innihaldsmikil eða löng, oftast nægir að segja bara "takk" þó að "þakka þér fyrir" og ýmislegt í þeim dúr dugi líka.
Tökum (sannsögulegt) dæmi:
Ungur piltur að nafni Finnur.tk opnar fyrir þig útidyrnar að skóla þar sem þú ert læst(ur) úti. Við þessar aðstæður væri tilvalið að henda einu "takk"i til þessa glæsilega pilts en ekki strunsa inn og láta sem hann hafi ekki komið þér til bjargar, eins og í raun gerðist.

Annað dæmi, í þetta sinn sýnidæmi:
Afgreiðsludama réttir þér afgang eftir að þú hefur verslað í Hagkaup með orðunum "gjörðu svo vel". Hvað á að gera?

Rétt svar: Þarna væri gott að segja "Takk fyrir" og jafnvel brosa örlítið. En eitt skref í einu. Prófið að þakka fyrir ykkur fyrst. Með tímanum getið þið kannski þjálfað með ykkur bros eða eitthvað sambærilegt.

Ég vona að þetta komi að góðum notum og hver veit, kannski að Reykjavík verðið siðuð einn daginn.

Í fyrradag lét lífið snilldartónlistarmaður sem bar nafnið Pétur Kristjánsson og allir landsmenn sem hafa eitthvað vit á tónlist í losti enda maðurinn aðeins 52ja ára gamall og hálfgerður klettur í Íslenskri tónlist.

Ég sá hann einmitt síðast á Akureyri um verslunarmannahelgina fyrir rúmum mánuði síðan þegar ég skoðaði diskaúrvalið hans.

* Þessari færslu hefur verið eytt að mestu vegna mikillar vitleysu.

Meira um tónlist. Nýja lagið með Alanis Morrisette er með þeim betri í dag. Það heitir Eight Easy Steps (Í: Átta auðveld skref) og er að finna hérna. Þaðan farið þið í Music veljið plötuna So Called Chaos og veljið high í Eight easy steps.

Gerist ekki auðveldara.

Ég ætla annars að taka mér frí frá bloggi það sem eftir lifir dags. Sunnudagur er frídagur guðs. Af hverju ætti ég að sætta mig við minna?

Nick Cave bregst ekki bogalistin frekar en fyrri daginn með nýju lagi sem hann var að gefa út fyrir skömmu síðan. Í dag sá ég svo myndbandið og áttaði mig á því að þetta lag er meistaraverk. Ég held að ég myndi gráta hátt og snjallt ef Nick Cave myndi láta lífið á næstunni.

Smellið á myndina fyrir háu upplausnina af myndbandinu (erlent niðurhal).



Það mun aldrei koma annar neitt í líkingu við Nick Cave.

´
Hér er svo hlekkur fyrir þá sem vilja aðeins sjá lágu upplausnina.

Mæli rosalega með háu upplausninni. Það er þess virði.

Ég er að reikna fyrsta skilaverkefnið fyrir tölfræði og hlustið nú krakkar og lærið; þegar vel gengur að reikna er tölfræði betri en kynlíf enda kynlíf stórlega ofmetið og tölfræði yfir höfuð mjög vanmetin iðja. Þið lásuð það hér fyrst.

Þessi niðurstaða tengist því ekkert að ég stóð við hliðina á Bjarna Fel í bakaríi í fjölda mínútna í morgun.

Það lítur út fyrir að ég hafi orðið fyrir bölvun vekjaraklukkugerðarmannsins þar sem ég hef ekki svo mikið sem rumskað fyrstu tvo morgnana við þrjár vekjaraklukkur hvorn morguninn. Það eða ég hafi bara slökkt á öllum þremur vekjurunum í bæði skiptin í svefni. Hvort sem það er þá hef ég klárlega orðið fyrir bölvun vekjaraklukkugerðarmannsins þegar ég sagði einn slíkan ekki alvöru úrsmið á gangi um miðbæinn um daginn.

Ekki bjóst ég við því að ég myndi lifa þann dag að íslenskir kvenmenn myndu taka íslenska karlmenn framyfir hörundsdökka menn/stráka frá Ítalíu og Portúgal en þetta lærði ég í sumar þegar austfirskt kvenfólk fúlsaði við hverjum Kárahnjúkaverkamanninum á fætur öðrum. Kárahnjúkavirkjun var ekki svo vitlaus hugmynd þrátt fyrir allt saman þar sem fyrir þetta tímabil voru allir kvenmenn landsins að putta sig í rassgatið yfir þessum kynstofni.

Þá hef ég flutt inn á stúdentagarðana í Skipholti. Eins og svo oft áður hef ég ákveðið að setja upp kosti og galla hérna og ákveða svo hvort hugmyndum um að flytja inn sé þess virði.

Kostir:
Ég leigi einn.
Þægilegt rúm.

Gallar:
Kalt og heitt á krananum er víxlað.
Ekkert ókeypis internet.
Vantar meira skápapláss.
Vantar allt í eldhúsið (sjá pottafærsluna fyrir neðan).
Hávaðasamt um helgar giska ég á.
Skjár 1 næst ekki.
Langt að labba í skólann (miðað við áður).
Langt í næstu strætóstöð (miðað við áður).

Niðurstaða:
Ég leigi einn! Kostirnir yfirgnæfa gallana í mínum augum og því var þetta ein besta ákvörðun sem ég hef nokkurntíman tekið fyrir utan að byrja að spila körfubolta fyrir rúmum 12 árum síðan og auðvitað að byrja að blogga.

Alveg eins og minn pottur, nema minn er með plastskafti og var miklu dýrari.

Í dag varð undirritaður stoltur eigandi potts í fyrsta sinn. Potturinn hýsir einn og hálfan lítra og mun verða notaður til að sjóða núðlur. Hann er framleiddur í Svíþjóð og kostaði litlar 2.439 krónur.
Af því hann var svo ódýr ákvað ég bara að sleppa af mér beislinu og keypti disk, hníf, gaffal og einhverja töng sem ég veit ekki alveg hvernig virkar.

Í dag leiddist mér svolítið á tímabili og tók því að raða saman öllum myndunum sem birst hafa á myndasíðunni hingað til. Undirmeðvitund mín tók völdin á tímabili og útkoman eru tvær myndir hér að neðan, talsverð þynnka, aumur rass og fimmhundruð kall í hendinni.
Af myndaútkomunni má draga þá rökréttu ályktun að ekki sé laust við að ég sé haldinn einhverskonar þráhyggju, eða þráhyggjum.

Smellið á myndirnar fyrir mun stærra eintak og nákvæmara. Myndin skýrist líka talsvert ef þið pírið augun.



Hélt ég væri að raða þeim í tilviljanakennda röð.




Þið kunnið að spyrja ykkur af hverju ég sé að birta þetta hérna.

Það lítur út fyrir að ég hafi farið með vitleysu á blogginu í gær. Síminn er í fínu lagi þar sem ég fékk hleðslutæki lánað hjá Þórunni Grétu og á stúdentagörðunum er, að sögn ósýnilegs kommentara, þráðlaust internetsamband. Ég biðst því velvirðingar á þessu fótskoti mínu og vonast með þessari færslu að öðlast traust ykkar á ný um leið og ég bið ykkur um að fara ekki með þetta lengra.