Loksins er komið að því. Dagurinn sem allir karlmenn heimsins hafa beðið eftir. Þessi stund markar tímamót, svo ekki sé meira sagt. Margir hafa talið niður á netinu að þessum degi, aðrir hafa reynt að gleyma þessu svo tíminn geti liðið hraðar. Nú getum við hætt að bíða og vona.

Mary Kate og Ashley Olsen, öðru nafni Olsen tvíburarnir eru orðnir 18 ára!

Í dag fór ég á sýninguna Austurland 2004 sem hefur verið auglýst gríðarlega mikið á öldum ljósvakans síðustu vikur. Á sýningunni var hörkufjör eins og við var að búast þar sem ég hitti m.a. Hörpu Vilbergs, sem ég hafði ekki séð í næstum ár.

Það er skemmst frá því að segja að ég skemmti mér konunglega. Ég fékk líka uppskriftarblað að skyrréttum sem hægt er að matreiða með einföldum blandara. Að sjálfsögðu verslaði ég mér inn talsvert af ávöxtum og skyri, fékk blandara hjá Gylfa og blanda núna allt sem ég læt ofan í mig. Þetta er semsagt upphafs gríðarlegs heilsuátaks. Þá vantar bara einhvern sem hefur áhuga á hreyfingu, körfubolta eða skokki því ekki nenni ég að standa í því einn.

Ég eyddi mestmegninu af deginum í að skrapa stétt skattstofunnar, skola stéttina og vökva garðinn. Um leið og ég settist í bílinn eftir langan vinnudag byrjaði að rigna. Og ekki rigna svona venjulega eins og á Íslandi heldur meira bíómyndarigning, eins og í Seven.

Starsailor, ein af skemmtilegustu hljómsveitum samtímans, hélt tónleika fyrir auma þúsund manns í gærkvöldi í Reykjavík eins og þessar myndir sýna. Ég vissi ekki af þeim fyrr en á fimmtudaginn og hefði gjarnan vilja komast á þá, ef ekki væri fyrir eitt mesta peningaleysi sem elstu menn muna. Ég dó þó ekki ráðalaus því ég vann til klukkan tíu í gærkvöldi og gerði svo alls ekki neitt eftir það. Ég lifi á brúninni.

Vissuð þið að hlutverk Jim Carrey í the Cable Guy var upprunalega skrifað fyrir Chris Farley? Því lengur sem ég hugsa um það og spái í hverja senu með Chris Farley í huga, því nær er ég þeirri niðurstöðu að myndin hefði verið mun áhrifameiri með Farley í þessu hlutverki og að Jim Carrey passar engan veginn í þetta hlutverk þó hann fari snilldarlega með það.

Þessi færsla er rituð í smá pásu í vinnunni. Þá hef ég bloggað á sjö stöðum um ævina:

Í Brekkubrún.
Í Tjarnarlöndum þar sem ég bjó.
Í Bjarkahlíð þar sem ég bjó.
Á Tunguvegi 18 þar sem ég bjó.
Á Helgafelli þar sem ég bý.
Í Háskóla Reykjavíkur.
og nú á núverandi vinnustað.

Afbrigðilegasti staðurinn til að blogga á hlýtur að teljast í kennslustund í upplýsingatækni þar sem allt var fullt af fólki og erfitt að komast upp með það, sem mér reyndar tókst. Einnig var það býsna djarft af mér að blogga á bókasafni Háskóla Reykjavíkur, reynandi að hafa lágt við tölvuna á meðan á bloggi stóð sem gekk illa. Bókasafnsvörðurinn vísaði mér að lokum út þegar upp komst um athæfið.

Þessi færsla mín komst í tímaritið Austurglugginn sem kom út í dag. Þetta er þá í annað skiptið sem ég kemst í þennan dálk sem kenndur er við bloggsíður austfirðinga. Hver er það hjá Austurglugganum sem er að skoða síðuna mína? Og ef þú ert að lesa, af hverju í ósköpunum valdiru þessar færslur, sem báðar einkennast af andlegri lægð minni og ritstíflu?

Það er á svona dögum sem ég vildi óska þess að ég ætti gólfsett, gólffatnað og efni á því að greiða ársgjald gólffélags eða annan kostnað. Og já, það væri líka ágætt að getað hitt kúluna.

Ég tek undir hjá Eyrúni A, af hverju fyllir maður í svona vitleysu, hvað þá birtir þetta á síðunni fyrir allan heiminn að sjá?

Get to know the real you by crash and burn
Your Name
You Are A:	Student/Taxrepresentative
Your Favorite Band/Song	Nick Cave - Straight to you
You Like To Read:	Your finnur.tk blogsite
You Firmly Believe In:	Nothing
Everyone Thinks You Are:	Sad little blogger
You Were Conceived:	somewhere far away
You Will Marry:	A desperate person
Created with the ORIGINAL MemeGen!

Það grátlega er að þetta er grunsamlega nákvæmt.

Þá er komið að fjórförum vikunnar. Að þessu sinni eru þeir bara tveir en í staðinn eru þeir algjörlega nákvæmlega eins.



Thomas Cavanagh úr þáttunum Ed.





Tony Blair úr nasistastjórn George W. Bush.


Ef einhverjum dettur í hug fleiri sem líkjast þeim, látið vita í ummælunum.

Í dag bárust mér hvorki meira né minna en 40 pakkar af körfuboltamyndum frá 1989, hver með 15 spjöldum. Herlegheitin keypti ég á netinu fyrir umtalsverða fúlgu til endursölu sem ég mun koma að síðar. Á verðið bættist við sendingarkostnaður eins og búast mátti við og tollur sem var um 130% af verði pakkanna. Magnaður þessi tollur.

Spjöldin er gríðarlega sjaldgæf og voru orðin það strax árið 1993 þegar körfuboltaspjaldaæðið gekk sem hæst. Ég vonast með þessu athæfi mínu til þess að græða örlítinn pening (og þarmeð greiða niður örsmáan hluta skulda) en það má fólk sem vill kaupa pakkana ekki heyra. Íslendingar hugsa víst þannig að ef seljandinn græðir á sölunni þá borgar sig ekki að versla vöruna. Sennilega eitthvað tengt því að íslendingar mega ekki vita af einhverjum sem stendur sig betur í einhverju en þeir.

Allavega, meira um spjaldasöluna síðar.

Dagurinn hefur verið helst til of uppfullur af ævintýrum fyrir mig að höndla. Óvíst er hvort lesendur þoli að slík spenna sé rituð fyrir þá en ég læt samt vaða. Þið hafið verið vöruð við.

Dagurinn byrjaði á vinnu frá 8:00 til 15:50 við gerð árangursstjórnunar á skattstofunni. Þá tók við að mosatæta restina af skattstofugarðinum, hlustandi á dægurmálaútvarp rásar 2. Þegar því var lokið rúmlega 140 mínútum síðar horfði ég á hálfan þátt af The OC og þaðan beint á fótboltaæfingu þristarins sem stóð í góðar 140 mínútur. Eftir smá skutl í hraðbúðina smurði ég mér samloku, át hana og fór í sturtu.

Allan þennan tíma hef ég verið að hugsa um eitthvað skemmtilegt til að blogga um, án árangurs.