Veðurannáll 2013

Ég er oft spurður þriggja spurninga:

1. Hvenær ætlarðu að blogga aftur?
2. Hvenær ætlarðu að skrifa um árið 2013, þar sem ýmislegt fróðlegt gerðist í þínu lífi?
3. Hvenær ætlarðu að hætta að vera svona sjálfhverfur?

af sjálfum mér. Svarið er: núna.

Skegggraf

Í dag er vika síðan ég rakaði á mér andlitið síðast (skeggið nánar tiltekið (ekki augabrúnirnar)).

Þá lít ég á grafið mitt og sé að ég er kominn yfir mörkin að vera ruglað saman við róna og að mér líður hræðilega með útlit mitt.

Það verður spennandi að vita hvort ég komist út úr rónamörkunum áður en ég raka mig eða hvort ég gangi alla leið og safni alskeggi í fyrsta sinn. Til þess þarf ég að safna í amk mánuð og geng blint í sjóinn með útlitslega líðan mína þar sem grafið sýnir aðeins fyrstu 14 daga eftir rakstur. Tilraunir hafa ekki verið framkvæmdar með lengra tímabil, ennþá.

Hitaóþol

Um helgina varð svo kalt í íbúðinni sem ég bý í að teppin þrjú sem ég vafði utan um mig dugðu ekki til. Rétt fyrir svefn fékk ég þá hugdettu að hækka ofnana í íbúðinni örlítið, til að minnka sjálftann. Ég breytti stillingunni úr 0 í 1 og fór að sofa.

Um nóttina vaknaði ég í gróðurhúsi, svo sveittur og ógeðslegur ógeðslegri að ég valhoppaði í sturtu á meðan ofninn var að lækka sig niður í 0 aftur.

Í sturtunni útbjó eftirfarandi graf í huganum yfir hvernig ofnar hafa virkað fyrir mig í þeim íbúðum sem ég hef búið í hingað til:


Rauði liturinn táknar óþol gagnvart hitanum (og andlitslit minn).

Ég kvarta ekki. Ég nota ofna aldrei og hef alla glugga opna þar sem ég er. Ég kaupi mér bara fleiri teppi og held áfram að treysta ekki ofnum.

Bætt líðan

Í upphafi árs ákvað ég að endurskipuleggja mig og finna leiðir til að stuðla að betri almennri líðan hjá mér.

Mér datt í hug að stunda meiri útiveru, borða hollari mat, greiða hárið mitt daglega fyrir framan spegil og að klæða mig eins og maður, ekki eins og 500 króna karlhóra.

En fyrst ákvað ég að prófa eitt:



Með því að hætta að lesa dv.is komst ég hjá því að sjá athugasemdirnar á síðunni. Og það var allt sem þurfti. Nú er ég nánast alveg hættur að gnísta tönnum og hef ekki frussað blóði úr reiði í nokkra daga. Þar utan get ég hætt við að borða hollt og klæða mig vel. Allir græða. Amk ég.

Veikindi - Part 2

Eins og sést á línuritinu hér að ofan er ég veikur og hef verið það síðustu daga. Svo virðist sem þetta kvef ætli engan enda að taka. Helgin fer líklega í hósta, snýtingar og sjálfsvorkunn.

Hlutirnir gætu þó verið verri. Horið í andlitinu á mér gæti t.d. verið olía og Bandaríkin að undirbúa innrás. Þannig að ég er sáttur.

Svefnvenjur mínar

Ef svo vill til að einhver googli „Svefnvenjur Finns Torfa Gunnarssonar frá miðjum júlí til lok nóvember 2011“ þá vil ég að þessi síða finnist. Maður veit aldrei.

Hér er nákvæm tölfræði varðandi svefnvenjur mínar frá miðjum júlí, haldið saman af símanum mínum.



Hér má sjá vikulegt hreyft meðaltal yfir fjölda tíma sem ég sef á nóttunni, á daginn og samtals á sólarhring. Já, ég sef hátt í tvo tíma yfir daginn sumar vikurnar. Og hvað með það?

En í hvaða mánuði sef ég mest? Súlurit!



Þarna sést að ég svaf mest í júlí, sem gæti verið vegna þess að úrtakið í júlí innihélt þrjá sunnudaga en tvo af öðrum dögum. Annars er þetta býsna jafnt. Ég er að sofa um átta tíma á sólarhring, eins og eðlilegt fólk á að gera. Sem gerir þetta frekar einkennilegt.

Hvenær í vikunni sef ég mest? Ha?



Ég held að allir geti verið sammála um að þetta sé áhugaverðasta myndin. Hér sést að ég sef lang mest á sunnudögum eða um 9,7 tíma. Minnst sef ég á mánudögum eða um 6,6 tíma. Svefninn eykst svo jafnt og þétt út vikuna, þar til kemur að svefnsprengju helgarinnar.

Líkurnar á því að ég sé sofandi eftir vinnu á föstudegi eru yfirgnæfandi, þar sem ég legg mig að meðaltali í 1,4 tíma á föstudögum, eins og yfirmaður.

Ég veit ekki með ykkur en mér líður betur eftir þetta Excelgrafagreiningarklám.

Sjónvarpsþættirnir mínir

Ég fylgist ekki nógu vel með sjónvarpsþáttum en fylgist þó með tveimur seríum: House MD og Dexter. Nýlega fór ég svo að horfa á gamanþættina Community (Ísl.: Hörkufjör á heimavist) og varð yfir mig hrifinn (á góðan hátt).

Ef það er ekki ástæða til að gera línurit, þá veit ég ekki hvað er.

Svona mælist fyrsta serían af Community fyrir hjá mér, til samanburðar við aðra þætti sem ég hef horft á hingað til (smellið á mynd fyrir stærra eintak í nýjum glugga):




Community er með hæsta "slefa úr hlátri á hvern þátt" hlutfallið hingað til. Vona að það haldist ekki, er orðinn þreyttur á að skipta um peysur/korsilettur.

Matarinnkaup mín

Fyrir rúmu ári áttaði ég mig á því að matarneysla mín, þó lítil væri, hefði blásið út í mánaðarlegu kostnaðaryfirliti mínu. Ég verslaði daglega í matinn í 10-11, einni dýrustu búð heims. Svo átti ég aldrei neitt að borða, nema ég væri nýkominn úr 10-11.

Ég ákvað því að brjóta odd af oflæti mínu og skipta út 10-11 fyrir Bónus, þeirri andstyggilegu búllu og sjá hvort ég gæti ekki sparað á því.

Hér er niðurstaðan:



Semsagt: Ég er smámsaman að skipta aftur yfir í 10-11 án þess að henda út Bónusferðunum. Ég á því alltaf nóg að borða heima en versla samt í 10-11, þar sem ég nenni sjaldan að elda það sem ég kaupi vikulega í Bónus. Og þessi mánaðarmót er ég kominn á sama stað og ég var fyrir sparnaðarátakið. Ég stefni svo á að kaupa mér frystikistu í vikunni.

Löng saga stutt: Ég er hálfviti.

Axarskaftarskömm

Ég geri stundum axarsköft. Yfirleitt eru þau svo lítil að ég get viðurkennt þau. Stundum eru aðeins of stór til að ég þori að viðurkenna þau. Svo kemur fyrir að þau eru svo stór að ég verð að viðurkenna þau, svo ég sofi á nóttunni.

Í dag gerði ég svo stórt axarskaft að skömm mín er nægilega mikil til að ég játi það á mig. Hér er graf yfir líkurnar á því að ég viðurkenni skömm mína og hvar skömm mín er í dag:




Það sem ég gerði af mér var að hlusta á tvö lög með ofur selloutinu David Guetta, ítrekað, og njóta þess. Ég geng jafnvel svo langt að segja lögin frábær, mögulega í stíl við Daft Punk, andskotinn hafi það.

Lag 1: The Alphabet




Lag 2: Toy Story




Nú er skömmin vonandi ykkar.

Þetta og hitt

Í dag er tvennt sem liggur mér á hjarta:

1. Ég vil gjarnan koma á framfæri miklu þakklæti til Kringlunnar fyrir að senda mér heilt tímarit til að vara mig við einhverju sem kallast Kringlukast. Þá er gefinn allskonar afsláttur af allskonar vörum sem seljast venjulega ekki. Á þetta hrúgast heilu tonnin af fólki. Ég hunsa ekki viðvaranir og held mig því fjarri Kringlunni á næstunni.

Ég vil líka þakka öllum öðrum fyrirtækjum sem senda mér svona viðvaranir um útsölur. Takk! Þið bjargið geðheilsu minni án þess að vita af því.

2. Ég er orðinn alvarlega háður gröfum. Ekki nóg með að ég vinni við að búa þau til heldur hugsa ég sífellt meira í gröfum og tek mikilvægar, misgóðar ákvarðanir út frá þeim grafísku hugsunum. Sjá graf yfir þróun tíðni hugsana í gröfum frá 1995:

16. styrkleikastigið og ég

Oftast þegar ég fer í ræktina hjóla ég eins og einhverfur í klukkutíma og teygi svo á, eins og heldri manna er siður.

Á hjólinu hjóla ég nánast eingöngu á styrkleika 15. Það hefur enginn spurt mig af hverju ég reyni ekki við hærra styrkleikastig... ennþá.

Til að koma í veg fyrir að að ég þurfi að standa í mannlegum samskiptum / svara þeirri spurningu í persónu birti ég svarið hér með skriflega.

Svona hjóla ég venjulega:

Eins og sést reyni ég við level 16 reglulega. Það gengur sjaldnast lengur en í mínútu í senn. Ástæðan er í næsta grafi:




Munurinn á styrkleikastigum 15 og 16 er alltof mikill og ómögulegt að hjóla á stigi 16 án þess að öskra til að fá meiri orku, sem er ástæðan fyrir því að ég er læt mér stig 15 nægja.

Ef enginn ætlaði að spyrja að þessu þá er það í fínu lagi. Það verður fínt að lesa þessa færslu þegar ég er níræður og að spá í af hverju ég hjólaði aldrei á meiri styrkleika í ræktinni þegar ég var yngri.

Endurskipulagning fjármála

Síðustu tvo daga hef ég verið veikur heima. Til að nýta tímann ákvað ég að fara yfir fjármálin og sjá hvað ég gæti gert til að bæta úr þeim.

Það fyrsta sem mér datt í hug var að minnka nammineyslu mína. Svo ég fór á einkabankann minn og skoðaði eyðsluna. Hér er grafið yfir neyslu mína síðasta mánuðinn, sem beið mín á síðunni (skjámynd):



Rauður: Kók
Blár: Risa hraun
Appelsínugulur: Húsaleiga

Ég ákvað að vera ekki svo barnalegur að draga lærdóm af því hvað grafið stendur fyrir heldur hverju það líkist. Og það líkist Pepsi merkinu.

Ég hef því ákveðið að skipta kóki út fyrir Pepsi. Þar með er endurskipulagningu fjármálanna lokið þetta árið.

Lífsgæðaaukning

Ég hef ekki verið nógu duglegur í lífsgæðakapphlaupinu hingað til. Ég á t.d. enga íbúð, engin flott föt, Peugeot og hef notað sömu gleraugu í næstum sjö ár, þrátt fyrir að þau hafi farið úr tísku fyrir tæpum sex árum.

Línuritið yfir lífsgæði mín var því frekar slétt og óspennandi, þar til ég hóf að leigja þá íbúð sem ég bý í núna. Með henni fylgdu afnot af uppþvottavél. Og þvílíkur munur. Sjáið bara sjálf:




Smellið á mynd fyrir stærra eintak í nýjum glugga.

Mitt sorglegasta met hingað til

Í nýliðnum ágústmánuði bætti ég nýtt met þegar ég skrifaði aðeins tólf færslur eða 0,39 á dag. Aldrei hef ég skrifað jafn fáar bloggfærslur, ef undan eru talin þau ár sem ég bloggaði ekki (1978-2002) og mánaðarfrí frá bloggi í febrúar 2006.

Þegar ég var upp á mitt besta, á árunum 2003-2006, skrifaði ég tvær færslur á dag og vanalega um 60 á mánuði. Hvað fór úrskeiðis?

Hér eru nokkrar kenningar:

1. Frægð mín veldur því að ég get illa skrifað undir nafni án þess að valda ursla. Svo ég skrifa sjaldnar.
Mínir bestu vinir vita ekki hvað ég heiti, hvað þá aðrir, Spaghettiskrímslinu sé lof.

2. Kvenhylli heldur mér frá blogginu.
Það er ekki hægt að smíða setningu sem getur verið meira röng en þessi að ofan.

3. Ég hef klárað allar mögulegar samsetningar af stöfum og orðum.
Það er möguleiki. Ég þarf að taka saman samsetningar allra bloggfærslna hér og bera saman við allar mögulegar samsetningar. Læt vita síðar.

4. Leti og áhugaleysi.
Meh.

5. Ég kann ekki að lesa og skrifa.
Hvernig skrifaði ég þá hinar færslurnar, fíflið þitt?

6. Ég er of önnum kafinn til að skrifa.
Ef ég hef tíma til að borða og sofa þá hef ég tíma til að blogga. Lífsmottó mitt.



 
Niðurstaða: Ég veit það ekki. Ég skal gera mitt besta að bæta mig.

Bragð drykkja eftir hitastigi

Ég hef loksins látið áralangan draum rætast og útbúið línurit yfir fjóra drykki sem ég drekk annað slagið. Línuritið sýnir hvernig bragð drykkjanna breytist við mismunandi hitastig þeirra.

Það margborgar sig að dreyma nógu smáa drauma. Næsta takmark mitt í lífinu er að kaupa mér nýja sokka. Ef mínar villtustu fantasíur rætast þá ætti það að gerast um þarnæstu helgi.

Og ef það fór framhjá einhverjum í grafinu þá er kaffi viðbjóður, óháð hitastigi.

Útvarpsstöðvagreining

Eitt af fáu sem aldrei hefur bilað í bílnum mínum er útvarpið. Á því er hægt að vista sex útvarpsstöðvar, sem ég sveifla mér oft á milli eins og Tarzan, þegar leiðinleg lög, pólitískir spjallþættir eða auglýsingar eru á dagskrá.

[Einhver saga sem útskýrir af hverju ég gerði það sem eftir fer].

Þannig að ég ákvað að greina þessar sex stöðvar niður á hversu vel þær eiga við mig, tónlistarlega.

Hér er grafið. Smellið á það fyrir stærra eintak í nýjum glugga.

Stöðvarnar raðast frá vinstri, sú besta fyrst.

Samkvæmt þessu er Xið mín uppáhaldsstöð. Þrátt fyrir að Rás 2 spili meira af frábærum lögum en Gullbylgjan þá er hún með mun meira af ömurlegum lögum. Gullbylgjan er því stöðugri í lagavali og því betri til þess fallin að hlusta á.

Óstöðugustar eru svo FM957 og Flass, sem ég stoppa vanalega á í 2 sekúndur í senn.

Ath. Þetta er aðeins út frá mínum tónlistarsmekki. Smekkur manna er misjanft. Nema þeirra sem hlusta á Lady Gaga og Eagles. Þeirra smekkur er ömurlegur.

Trékyllisvíkurdraumar

Það er eitthvað stórkostlegt í gangi með draumfarir mínar. Þá sjaldan mig dreymir eitthvað þá er það yfirleitt um körfubolta, sem áður var fótbolti (þegar ég spilaði hann). Síðustu vikur og mánuði hefur mig dreym nánast eingöngu um Trékyllisvík (þar sem ég bjó á árunum 1984-1989 og hef ekki heimsótt síðan 1996).

Þessir draumar eru svo stórkostlega flóknir, ítarlegir, tilfinningasamir og eftirminnilegir að ég vakna yfirleitt mjög ringlaður.

En nóg um innihald draumanna. Meira um tölfræðina:

Smellið á myndina fyrir stærra eintak í nýjum glugga.

Slæmar matarákvarðanir

Í dag gerði ég þau mistök að borða vínarbrauð. Ekki nóg með að vínarbrauð sé dýrt og óhollt heldur er það með eitt versta "Gott bragð gegn Vanlíðan" hlutfall sem finnst dags daglega.

Hér má sjá það sem ég borðaði í dag í smá grafi sem ég útbjó:

Grafið er einfalt. Það sýnir, á ótilgreindum skala, hvar hver máltíð lendir þegar kemur að góðu bragði og vanlíðan minni eftir hana. Rauði liturinn táknar slæmt "Gott bragð gegn Vanlíðan" hlutfall og blái gott "Gott bragð gegn Vanlíðan" hlutfall.

Cheerios er bragðdauft og hefur lítil áhrif á líðan mína, nammi er bragðgott og hefur slæm áhrif. Kjúklingur er með því betra sem ég fæ og hann leggst vel í mig. Vínarbrauð er á hinum enda skalans: mér finnst það ógeðslegt og líður hræðilega eftir að hafa borðað það.

Þetta er þó lítil vanlíðan miðað við meistara slæmra líðanna:

Þarna má sjá KFC máltíðir í dýpsta mögulega rauða litnum á sama grafi og að ofan, eftir að hafa þysjað út á vanlíðar skalanum (ens.: zoom out). Ekkert getur látið mér líða verr, fyrir utan mögulega að drepa mann. Og éta hann.