Kvikmyndahlass

Hér er nýjasta hlass af myndum sem ég hef séð í bíóhúsum:

Cloud Atlas (Ísl.: Óbærilegur léttleiki tilverunnar)
Fjallar um ca 250 mismunandi hluti og karaktera sem allir tengjast á einn eða annan hátt. Sömu leikararnir bregða sér í hlutverk allskonar persóna í gegnum myndina, sem er ein helsta skemmtunin við myndina. Hún er mjög vel gerð en söguþráðurinn full epískur fyrir minn smekk.
Tvær og hálf stjarna af fjórum.

The Impossible (Ísl.: Hið ólíklega)
Hjón með þrjá stráka lenda í miðri flóðbylgju á Indlandi jólin 2004 og upphefst leit að hvoru öðru. Myndin er auðvitað byggð á sönnum atburðum. Svo virðist sem Ewan McGregor geti ekki staðið sig illa eða leikið í slæmum myndum. Myndin er stórbrotin, áhugaverð og býsna ógeðsleg á köflum eða góð afþreying, eins og ég kýs að kalla hana.
Þrjár stjörnur af fjórum.

Django Unchained (Ísl.: Ókeðjaði blámaðurinn)
Quentin Tarantino tekur fyrir ævintýri Django, sem byrjar myndina sem þræll í Bandaríkjunum á gullöld þeirra. Tannlæknir kaupir hann og þiggur aðstoð frá honum við að finna skúrka. Upphefst samstarf og pínu platónísk ástarsamband (Ens.: Bromance).
Það er ekki oft sem jafn skemmtilegar og vel gerðar myndir koma í bíó. Myndin hefur allt: Réttlæti, snargeðveikt ofbeldi, ótakmarkaða fegurð og góðan leik.
Fjórar stjörnur af fjórum.

Memento og Griðastaður

Í dag átti ég Memento upplifun* í vinnunni þegar ég fór inn á salerni hæðarinnar að sækja pappírsþurrkur, þar sem ég var að borða hádegismatinn við silkimjúka birtu frá Excel á tölvuskjánum.

Þegar ég kom inn á salernið stoppaði ég og sagði "Hmm... ég þarf ekki á klósetið. Hvað er ég að gera hérna?"

Eftir nokkrar sekúndur ákvað ég að þvo mér vel um hendurnar og fara aftur að vinna.

Þegar ég kom svo til baka og mundi hvað ég ætlaði að gera, risti skipunina á handarbakið á mér með ryðguðum nagla sem ég fann og sótti þurrkur.

Annars er það að frétta að í gær sá ég myndina La Clé des Champs (Ísl.: Griðastaður) á frönsku kvikmyndahátíðinni í Háskólabíó. Myndin fjallar um dreng sem gengur í kringum tjörn og fylgist með (skor)dýraríkinu. Einhver furðulegasta afsökun fyrir bíómynd sem ég hef séð. Spoiler: Hann gefur stelpunni stækkunargler og hún fer úr bænum.

Sérfræðingar (ég í fleirtölu) telja myndina einn af lágpunktum kvikmyndasögunnar.

Hálf stjarna af fjórum. Hálfa stjarnan er fyrir Sylvester Stallone í feluhlutverki sem bóndi á hjóli í bakgrunni.

*Memento fjallar um mann sem hefur ekkert langtímaminni. Sjá dæmi hér.

Kvikmyndarýni

Eftirfarandi myndir hef ég séð síðustu vikurnar eða svo:

1. The Amazing Spiderman (Ísl.: Hinn stórbrotni Kóngulóarmaður)
Ungur njörður er bitinn af kónguló og fær ofurhæfileika. Hann þarf að berjast gegn risastórri eðlu og fanga ást vinkonu sinnar með hinni hendinni.

Endurgerð ca 10 ára myndar um Spiderman. Algjör óþarfi. Samt fín. Aðeins of væmin fyrir minn smekk.

Ein og hálf stjarna af fjórum.

2. Take the Money and Run (Ísl.: Tak peninga yðar og gakk)
Farið yfir glæpaferil Virgil Starkwell, sem er einn lélegasti glæpamaður sögunnar.

Önnur mynd í leikstjórn Woody Allen. Merkilega góð miðað við hversu gömul hún er. Mörg atriði fengu mig til að hlæja upphátt. Mæli með henni.

Þrjár stjörnur af fjórum.

3. Ted (Ísl.: Ærslabelgurinn)
Bangsi stráks lifnar við. Hann elst upp með bangsanum og bangsinn spilar stóra rullu í lífi hans, þangað til hann fær sér kærustu sem skemmir samband þeirra.

Fyrsta bíómynd í leikstjórn Seth MacFarlane, sem gerir Family Guy þættina. Skemmtilegir leikarar, gróft grín og fínar tæknibrellur gera þessa mynd að fínni skemmtun. Drullufínni jafnvel.

Þrjár stjörnur af fjórum.

4. The Dark Knight Rises (Ísl.: Maður klæddur sem leðurblaka rís)
Maður klæddur sem leðurblaka hefur dregið sig í hlé þegar beljaki með ofbeldisblæti gerir vart við sig í Gotham borg. Leðurblökumaðurinn tekur til sinna ráða.

Líklega besti kvikmyndaþríleikur sem gerður hefur verið (Batman Begins, The Dark Knight og The Dark Knight Rises). Þessi mynd er líklega lélegust af þeim þremur og sennilega ein versta mynd leikstjórans, Christopher Nolan. Samt er þetta frábær mynd.

Þrjár og hálf stjarna af fjórum.


5. Wanderlust (Ísl.: Ferðagirnd)
Ungt par flýr stórborgina og fjárhagsáhyggjur sínar og sest að í kommúnu þar sem frjálsar ástir lifa og allt er yndislegt... á yfirborðinu (spennuhljóð).

Gamanmynd frá leikstjóranum David Wain, sem er með eina fyndnustu vefseríu sem ég hef séð, Wainy Days. Þessi mynd kemst þó ekki í hálfkvisti við netþættina hans. Hún á sína spretti en er yfirleitt frekar dauf og með óvenjulegan húmör.

Tvær stjörnur af fjórum.

Kvikmyndarýni síðustu helgar

Um síðustu helgi fór ég á eina mynd í bíó að meðaltali á dag. Sleipir stærðfræðingar geta reiknað að samtals fór ég á tvær myndir á tveimur dögum. Ég fór samtals með fjórum aðilum á þessar tvær myndir eða tveimur að meðaltali á hvora mynd (staðalfrávik 1,414).

Hér eru dómar þeirra (myndanna):

Avengers (í 2D!) (Ísl.: Hefnararnir)
Sundurleitur hópur ofurhetja kemur saman til að berjast gegn Loka, semiguði, sem ætlar að opna vídd til jarðar og yfirbuga jarðarbúa með geimhernum sínum. Byggt á sönnum atburðum.

Myndin er mjög vel gerð og fín afþreying. Handritið er í lagi, þó ég myndi gefa margt fyrir að sjá Robert Downey Jr ekki alltaf leika saman sprelligosahlutverkið. Í þessari leikur hann Sherlock Holmes í járnbúningi.

Myndin gleymist þó fljótt. Það eru liðnir 7 dagar síðan ég sá hana og ég man erfiðlega söguþráðinn. Það gæti þó tengst ellihrörnun minni.

Tvær stjörnur af fjórum.

Svartur á leik (ens.: Black owns a game)
Pínulítill kall að vestan fær gigg í undirheimum Reykjavíkur. Þaðan liggur leiðin í dópneyslu, handrukkun, dópsölu, ást og aðra geðveiki. ATH. Myndin fjallar ekki um skák á nokkurn hátt.

Þetta er með betri íslenskum myndum sem ég hef séð. Leikurinn er mjög góður, sérstaklega hjá Jóhannesi Hauki. Endirinn er þó frekar endaslepptur, en hann sleppur.

Þrjár stjörnur af fjórum.

Tónlist og kvikmyndir síðasta árs

Hér er listi yfir þrjú bestu lög ársins 2011 að mínu mati:

3. Gusgus - Over af disknum Arabian Horse



Drulluflott lag sem sýnir að Gusgus eru í fullu fjöri, bókstaflega.

2. Sykur - Reykjavík af disknum Mesópótamía



Sykur verður bara betri með tímanum, þó þeir séu kornungir. Í þetta skiptið skarta þeir ótrúlega raddsterkri 20 ára söngkonu. Lagið er grípandi, svo ekki sé meira sagt.

1. Kavinsky - Nightcall úr myndinni Drive



Rosalegt lag og verður rosalegra við að sjá myndina Drive, sem fyrir einhverja tilviljun var líka í fyrsta sæti á lista mínum yfir kvikmyndir á árinu. Hér er listinn:

2. Source Code (Ísl.: Suðu Sigfús)
1. Drive (Ísl.: Keyri keyr)

Restina af myndum ársins sá ég ekki.

Hin árlega bókarýni

Þar sem ég var bæði veikur og tölvulaus í jólafríinu bryddaði ég upp á þeirri nýung að lesa bók. Bókin sem varð fyrir valinu heitir Dávaldurinn eða Hypnotisören (ísl.: Hin fjögur fræknu og dávaldurinn) eins og hún heitir á frummálinu (sænsku). Hún er eftir parið Lars Kepler. Ekki spyrja.

Bókin fjallar um dávald sem er fenginn til að dáleiða fórnarlamb fjöldamorðingja sem myrt hefur fjölskyldu hans en náði ekki að klára ætlunarverk sitt. Þegar því er lokið upphefst hörkufjörug atburðarás og ég veit ekki hvað og hvað.

Bókin er troðfull af sóðalegu ofbeldi, snarbiluðum geðsjúklingum, góðhjörtuðum geðsjúklingum, morðum, sifjaspelli, framhjáhaldi, smá meira af sóðalegu ofbeldi, einelti og ca öllu öðru sem þér getur dottið í hug, nema kannski dansi og söng.

Kostir bókarinnar er spennan sem haldið er við frá fyrstu blaðsíðu þar til bókinni er lokið. Ókostir er aðallega ótrúverðugur söguþráður og óendanleg grimmd eða óþolandi persónugallar í öllum sem koma við sögu.

Það tók mig 11 daga að klára bókina sem þýðir að venjuleg manneskja ætti að ná því á 2-3 dögum. Ágætis afþreying yfir jólin.

Tvær og hálfa stjörnu af fjórum.

Þessi færsla er líka bókaannáll minn fyrir árið 2011. Hér er listi yfir bestu bækurnar sem ég las á árinu:

1. Dávaldurinn.