Ég hef klippt á eitt af þeim VISAkortum sem ég nota. Þar með hefur kortunum fækkað um 20%. Neyslan minnkar um 0% við þetta en rassinn á mér minnkar um 13%, þar sem ég geymi kortin í rassvasanum.

Í dag átti ég erfitt með að skilja af hverju ég sá ekkert fyrir hári, þegar ég var með hárið smurt aftur fyrir hnakka. Þegar nokkrir tímar voru liðnir fattaði ég að það var ekki hárið á hausnum á mér sem var fyrir heldur augabrúnirnar.

Þannig að ég setti þær bara í tagl og nú finnst mér ég sjá allt.

Ég hef sorgarfréttir að færa. Ég hef sagt Champion körfuboltaskónum mínum upp störfum frá og með deginum í dag. Þessi uppsögn kemur í kjölfar þess að botninn á skónum er að detta af.

Aðdragandinn er langur. Í byrjun árs komu í ljós brestir í skónum, eftir ca 6 mánaða störf hjá mér. Í maí sagði ég honum að taka sig taki eða vera rekinn. Hann lét í framhaldinu líma sig saman en allt kom fyrir ekki, þeir rifnuðu aftur og hafa verið þannig síðan.

Um síðustu helgi mættu þeir svo fullir til vinnu. Þá fékk ég nóg.


Starf Tralla Champion (nafnið á skónum) hefur nú þegar verið fyllt af nýútskrifuðum skóm sem heita Aðalsteinn And 1. Á myndinni sést Tralli afhenda Aðalsteini lyklana að skrifstofunni, frekar súr á svipinn (vinstra megin).

Við (ég og fæturnir) þökkum Tralla fyrir vel unnin störf og bjóðum Aðalstein velkominn í fyrirtækið.

Ef einhver vill ráða Tralla í vinnu, hafið samband við mig.

Eftir þetta kvöld veit ég hver mín versta martröð er. Hún er að vera að býsnast við að taka linsurnar úr augunum og takast það eftir talsverðan tíma, bara til að uppgötva að ég var ekki með neinar linsur í augunum til að byrja með.

Þetta gerðist næstum í kvöld, nema ég var með linsur í augunum. Og ég grét talsvert meira en ég myndi gera ef martröðin rættist.

Ef linsur væru manneskjur þá væru þær mínir nýju erkióvinir.

Ég er búinn að plana kvöldið. Í fyrsta sinn í langan tíma felur það ekki í sér bíóferð. Það að fá ókeypis í bíó fyrir tvo í senn (af því ég vinn hjá 365), hefur reynst mér mesta bölvun sem ég hef kynnst, fyrir utan að vera með samvaxnar augabrúnir og engin bringuhár.

En allavega, ekkert bíó í kvöld. Ef ég þekki mig rétt mun ég bugast af bíóleysinu og hanga fyrir utan bíóhúsið með popp og kók, spyrjandi fólk hvaða mynd var í gangi og hvernig hún hafi verið. Vonandi tekur fólk betur í það en síðast.

Vel á minnst: þið sem eruð að nota tæknisíður sem skoða bloggin fyrir ykkur eins og google reader, þá getið þið bætt þessu bloggi við í hauginn með því að bæta þessu við:

http://finnurtg.blogspot.com/atom.xml

Tryllt stuð!

Takið eftir einu næst þegar þið farið í bíó, ef þið farið einhverntíman í bíó:

Íslenskar bíómyndakynningar eru þær bestu í heiminum. Þær innihalda flestar amk 6-7 af eftirfarandi atriðum:

1 skrítinn náungi.
1 skrítinn náungi að segja eitthvað óhugnarlegt.
1 sena sem inniheldur eld.
2 setningar öskraðar.
1 stelpa sem er mjög reið.
1 hótun.
2 gervilegir hlátrar.
15 setningar frá amk 5 mismunandi karakterum.
1 maður á nærbuxunum, mögulega skrítinn náungi.
2 dramatíkur.
1 illa farið hús.

Þessu er svo öllu hrært í einn graut og hnoðað saman í kynningarbrot, svo áhorfandinn viti örugglega ekkert um hvað myndin er. Nýjasta dæmið um svona kynningu er fyrir myndina Veðramót (sjá að neðan).

Mæli mjög með því að fólk mæti tímanlega til að sjá þessa kynningu. Eða sjái hana hér að neðan:



Ef þið farið ekki í bíó, ekki taka eftir þessu.

Stórrapparinn Snow er snúinn aftur með lagið Legal, en það fjallar um ógöngur hans við kynni á einhverri mellunni. Eins og alþjóð veit fjallaði fyrra lagið hans um ógöngur hans þegar kom í ljós að einn vina hans var uppljóstrari.

Snilldarrapp, ef þið lítið framhjá Emmyverðlaunaleik í upphafi myndbands:




Hér eru svo fleiri myndbönd með þessum meistara.

Áðan ætlaði ég að skrifa eitthvað stórbrotið í lófann á mér, svo ég hefði eitthvað til að blogga um eftir hádeginu. Um leið og ég ætlaði að gera þetta, var ég að spjalla við Óla Rúnar um hljómsveitina Cliff Clavin. Þegar ég svo mætti í vinnuna kom í ljós að ég hafði skrifað "Cliff Clavin" í lófann á mér í staðinn fyrir þetta mikilvæga.

Ég verð því að blogga um hljómsveitina Cliff Clavin. Fyndið nafn á hljómsveit. Sérstaklega þar sem póstburðarmaðurinn í Cheers (Ísl.: Staupasteinn) heitir Cliff Clavin líka. Meira hef ég ekki að segja um þessa hljómsveit þar sem ég hef ekkert heyrt frá henni.

Allur þessi sunnudagur var notaður í að umgangast Eika frænda, sem var staddur í bænum. Hann meðal annars rassskellti mig í Snóker, í fyrra skiptið 67-21 og seinna skiptið 37-30. Ég náði þó hefndum með því að skera á dekkin hjá honum.

Ég er hættur að segja bara frá því jákvæða sem gerist hjá mér, svo fólk fái raunsæjari mynd af mér:

* Í gær spilaði ég póker með vinum. Í fyrra mótinu, þegar alls 9 manns spiluðu, varð ég í 2. sæti. Ég var gríðarlega heppinn að ná 2. sæti. Eins og ég spilaði hefði ég átt að detta fyrstur út, eins og í seinna mótinu, þegar 6 spiluðu. Brjóstumkennanlegur árangur.

* Á körfuboltaæfingu í dag var ég með verri mönnum, var enn þreyttur eftir lyftingar í gær, þar sem ég tók frekar létt lóð af því ég er aumingi.

* Ég fór á Simpsons myndina í bíó um daginn og steinsvaf allan fyrri hlutann, eftir að hafa tekið óvart svefntöflur fyrir sýningu (en ekki amfetamín. Löng saga að segja frá.). Þarf að fara aftur á hana fljótlega.

* Ég setti óvart allan hvíta þvottinn minn með dökku í þvott í dag. Nú er allt mitt hvíta ýmist dökk dökk grátt eða dökk dökk dökk grátt.

Þar hafið þið það. Ég skil vel ef þið hættið að lesa bloggið þar sem mín fullkomna ímynd er brotin.

Ef bíóhús er líkami kóngs, bíómyndin er föt viðkomandi líkama, leikstjóri myndarinnar er klæðskeri og áhorfendur þegnar kóngsins, þá er kvikmyndahúsið kviknakið þegar myndirnar Death Proof og Planet Terror (öðru nafni Grindhouse) eru sýndar, eftir hina frægu klæðskera Quentin Tarantino og Robert Rodriguez.

Verst að þegnar kvikmyndahúsanna keppast við að lofa glórulausan kónginn, sem er með allt niðrum sig. Ég er einn nógu heimskur til að sjá að þessar myndir eru sorp. Mjög rosalega vondar myndir. 0 stjörnur af 4, samtals og að meðaltali.

Gott popp og kók í kónginum samt.