Þessa stundina eru nokkur atriði sem ég skil lítið í. Þessi atriði eiga það öll sameiginlegt að vera tilgangslaus. Hér eru þau:

1. Hádegisleikfimin á stöð 2. Byrjar kl 12:25 ca og er til 12:35. Í fyrsta lagi, hver hreyfir sig í 10 mínútur? Í öðru lagi, hver hreyfir sig í hádeginu með magann fullan af mat? Í þriðja lagi, hver hreyfir sig fyrir framan sjónvarpið?
2. Fermingar. Til hvers í ósköpunum? Staðfesta skírnina? Og hvað?
3. Orðið "Alfarið" í sömu meiningu og "alveg". Dæmi: „Þessi ákvörðun er tekin alfarið á mína ábyrgð“. Af hverju ekki nota bara orðið "alveg"?
4. Innanbæjarslúður. Botna bara ekki í hvað er spennandi við það.
5. Kaffihús og kaffihúsapakk. Af hverju að sitja í óþægilegum stólum, borga alltof hátt verð fyrir kaffi eða aðra þjónustu og kafna úr sígarettureyk þegar hægt er að vera heima og sleppa við öll óþægindin?
6. Dans. Eins og áður segir; það dansar enginn edrú eða óbrjálaður.
7. Trú. Tæknin hefur gert hana tilgangslausa, a.m.k. fyrir mig.
8. Reykingar. Nokkrar ástæður fyrir því að reykja ekki. 1. Reykingar drepa, ekki bara vitleysinginn sem reykir heldur alla nálægt. 2. Gular tennir og mikil andfýla. 3. Verulega slæm lykt af reykingarmanni, fötum hans og allra í kringum reykingar. 4. Úthald minnkar mikið. 5. Hrukkur koma fyrr, þ.m.t. appelsínuhúðin. 6. Lækkar verð bíla ef þú reykir í honum, sama má segja um íbúðir. Lyktin næst seint úr. Ástæðan með reykingum: „Þetta er svo gott“.
9. Blogg. Af hverju ætti fólk að vilja lesa hugsanir annarra? Ó...

Man ekki eftir fleiri atriðum í augnablikinu.

Í gær, sunnudaginn 4. maí 2003 gerðist eitthvað sem aldrei hefur áður gerst í mínu litla lífi. Ég keypti rauðan bol og það sem meira er, ég er í honum þegar þetta er ritað. Hingað til hef ég keypt ýmist gráa, dökkbláa eða svarta boli en málstaðurinn fékk mig til að versla þennan lit. Bolinn fékk ég á litlar þúsund krónur í verslun og kosningaskrifstofu vinstri grænna, Fellabæ. Ég vona að þessi kaup mín fái ekki þröngsýna til að fordæma mig. Lengi lifi tjáningarfrelsið!

Það gleður mig að tilkynna að í vikunni sem var að líða (talið frá mánudegi til mánudags) var þessi síða heimsótt hvorki meira né minna en 341 sinni eða 48,7 sinnum á dag. Þetta er mesta aðsóknarvikan hingað til fyrir utan viku í janúar þegar ég fékk hlekk á mig á batman.is, og í kjölfarið mættu um 1200 manns á 2 dögum. Næst aðsóknarmesta vikan var akkúrat fyrir 2 mánuðum, eða í byrjun mars. Þá mættu 336. Ég nota auðvitað tækifærið og þakka öllum þeim sem lesa vitleysuna á þessari síðu en þó sérstaklega þeim sem skrifa í ummælin fyrir neðan hverja færslu. Það gleður alltaf mitt kalda hjarta að sjá fólk skrifa eitthvað sniðugt.

Í gær fórum við í körfubolta í íþróttahúsi Hallormsstaða. Í fyrsta sinn í langan tíma skemmti ég mér bærilega þrátt fyrir að tapa, enn eina ferðina. Að sjálfsögðu fór ég í öðru John Stockton vestinu mínu í tilefni af því að hann var að hætta, eins og kannski einhverjir sem lesa þessa síðu hafa tekið eftir. Ég fékk myndarlegt olnbogaskot í hausinn þegar leikurinn stóð sem hæst, rétt eins og Stockton fékk fyrir nokkrum árum frá Chris Webber. Þetta var þó ekki jafn mikið högg og ég komst óskaddaður frá þessu, aldrei þessu vant.
Sá svo síðasta klukkutímann af changing lanes með Ben Affleck og Samuel L. Jackson í aðalhlutverkum. Myndin er frekar sérstök í myndatöku og söguþráðurinn er svolítið skrítinn. Ákvarðanir söguhetjanna eru furðulegar og nánast óskiljanlegar oft, jafnvel barnalegar sem gera þessa mynd frekar slappa. Samuel L. Jackson er, eins og alltaf, góður í hlutverki óvirks alkohólista sem er að missa börnin sín. Get lítið sagt meira um þessa mynd þar sem ég sá ekki byrjunina.

Afsakið dagbókarfærsluleysið.

Í gærkvöldi skrifaði ég full harðort bréf til íþróttadeildar mbl.is og skammaði þá illilega fyrir að skrifa ekki svo mikið sem eina smágrein um goðið John Stockton sem hætti nú nýlega að spila körfubolta, mér til mikillar sorgar. Ég þurfti að bíða í heila 6 tíma þar til þeir voru búnir að snara sama þessari grein um John Stockton á mbl.is og ennfremur skrifað mér bréf þess efnis að á mánudaginn (morgun) mun stærðarinnar grein um tvíeikið stórkostlega, John Stockton og Karl Malone í Utah Jazz birtast í morgunblaðinu, íþrótta hlutanum.

Það má eiginlega segja að ég sé hetja allra þeirra sem halda upp á Utah Jazz í dag.

Var að lesa rétt í þessu að John Stockton, besti bakvörður allra tíma í körfubolta og leikmaður Utah Jazz, var að lýsa því yfir að hann væri hættur. Ég er með tárin í augunum og mun lítið sofa í nótt. Maðurinn er orðinn 41s árs gamall og er enn með þeim bestu. Þetta er frekar mikið högg fyrir mig og alla aðdáendur alvöru körfubolta þar sem engin leikmaður mun nokkurntíman koma með tærnar þar sem Stockton var með hælana. Hógværð hans var til fyrirmyndar svo ekki sé minnst á stórkostlegan hæfileika til að gera meðspilara sína betri.
Að því tilefni eru hér myndir af Stockton, ferilskráin hans, ummæli frá aðdáendum hans þegar þeir fréttu þetta og fréttamannafundurinn þar sem hann tilkynnti þetta. Einn sorglegasti dagur sem ég hef upplifað er runninn upp.

Á fréttamannafundi Stocktons:

Question – What has it meant to you to be here for 19 years and have such a wonderful career?
John – You have got to stop asking me these tough questions because I have to get through this.

Ég er ekki oft rómantískur en hef ákveðið að breyta svolítið til í kvöld og bjóða öllum sætu stelpunum þarna úti upp á fallegt lag sem kemur beint frá hjarta mínu. Það er aðeins 1,5 mb og tekur því enga stund að niðurhlaðast. Þið getið annað hvort smellt hér og hlustað á það eða hægrismellt hér og valið "save target as..." til að eiga það. Stelpur, þetta er mitt lag til ykkar.

Sumt fólk hefur verið að hringja í mig síðustu daga, vikur og mánuði og hrósað mér fyrir að vera með fallegt og ómþýtt nef. Það hryggir mig mikið að tilkynna ykkur að sá barnslegi þokki sem nefið færði andliti mínu er horfinn á braut. Hann yfirgaf andlitið klukkan 23:37 í kvöld að staðartíma með rakvélablaði sem sveif létt yfir andlitið á mér við ljúfan Nick Cave söng sem ómaði í hausnum á mér. Ég semsagt skar mig á nefinu við rakstur og er að leita á netinu að einhverjum sem hefur tekist þetta líka. Sjaldan hef ég séð jafn mikið blóð. Gæti þegið dömubindi núna sem tekur ca 2-3 lítra.

Með þessum orðum kynni ég til leiks frænda minn sem heitir Eiríkur Óli og er frá Eskifirði. Hann kann að heilla dömurnar og segir skemmtilegar skrítlur þegar svo ber undir. Hér getið þið fundið síðuna hans og hér er mynd af kauða. Fáir eru fyndnari en margir ljótari.

Það virðist vera orðinn fastur liður í hverri viku hjá mér að sofa yfir mig að minnsta kosti einu sinni. Ekki nóg með það heldur virðist ég alltaf hafa sofið á krumpu í koddanum þegar það gerist sem veldur því að ég fæ skemmtilegt eldrautt munstur í andlitið einhversstaðar sem fer ekki fyrr en seint og síðar meir, jafnvel ekki fyrr en á hádegi (þeas ef ég hef ekki sofið framyfir hádegi). Þetta munstur getur verið margvíslegt og í morgun náði ég þeim árangri að sofa á eins krumpu og sjá má í andlitinu á ný-sjálensku mönnunum í once were warriors. Hér má sjá mynd af krumpu morgunsins, sem enn lifir góðu lífi klukkan 10:35.

Er sallarólegur að hlusta á Lynard Skynard raula um sæta heimilið í Alabama. Eina góða kauntrílagið sem ég hef heyrt. Í kvöld horfði ég á Sorority boys með Gylfa, Björgvini og Eiríki Stefáni. Myndin er, nokkuð óvænt, frekar fyndin á köflum. Auðvitað er hún klisjukennd en það þarf ekki að vera slæmt ef maður býst ekki við miklu. Leikararnir eru fínir en það vantaði þó áþreifanlega meiri nekt. 2 stjörnur af 4.

Úr einu í annað. Það lítur út fyrir að ég og Björgvin séum komnir með íbúð í sumar. Þetta eru stórkostlegar fréttir og komu mjög á óvart þar sem eitthvað svona gengur mjög sjaldan upp hjá okkur bræðrunum. Þetta þýðir aðeins eitt; það verður innflutningsteiti á næsta leyti. Hafði planað að fá einhverja vini á góðum laugardegi í að hjálpa smá til með þessa íbúð, þeas að flytja allt draslið á milli og ýmislegt annað en í staðinn myndi ég elda fyrir vinina um kvöldið og djamma, svona eins og í bíómyndunum. Pant vera Pee Wee Herman.

Tveir og hálfur tími af körfubolta að baki og mér finnst ég vera sjötugur. Gylfi Þór er í bænum og að því tilefni farið í körfubolta. Að sjálfsögðu var tekin smá myndasería áður sem birt verður innan skamms en þar komu við sögu hárkollur, skapahár og geðsjúklingar.

Sjaldan hef ég kynnst annari eins ritstíflu og hrjáir mig núna. Það er aðeins eitt við því að gera, þegja.

Nú hef ég loksins lokið við að bæta við myndum á myndasíðuna. Að þessu sinni voru það fáar myndir frá síðustu ca 6 vikunum í lífi mínu. Alls um 10 myndir sem þýðir að síðan er fljót að hlaðast.

Þá er ekki fleira í þættinum að sinni. Veriði sæl.